Μέχρι την αυγή των 80s, η ηχοληψία ήταν ο φτωχός συγγενής της κινηματογραφικής δημιουργίας και -εξαιτίας φυσικά και της κακής ακουστικής των αιθουσών- οι επαγγελματίες που την ασκούσαν βούλιαζαν στην ανυποληψία. Μέχρι που βγήκε στις αίθουσες το «Blow-Out» και ο κλάδος των ηχοληπτών πήρε την εκδίκησή του. Επιτέλους, το ευρύ κοινό έμαθε ότι η συγκεκριμένη τέχνη είναι εξίσου δημιουργική με εκείνη της εικόνας. Έπειτα από το «Blow Up» του Αντονιόνι, όλοι ήθελαν να γίνουν φωτογράφοι, ενώ μετά το «Blow Out» του Ντε Πάλμα, όλοι ήθελαν να γίνουν ηχολήπτες. Ηχολήπτες, όπως ο Τζακ Τέρι, ο κεντρικός ήρωας της ταινίας, που μια νύχτα ζαλώνεται το Nagra του, πηγαίνει σε μια ερημική γέφυρα και μαγνητοφωνεί ήχους, για να τους «φορέσει» έπειτα σε ένα b-movie της συμφοράς.
Εκεί γίνεται μάρτυρας ενός εγκλήματος: Κάποιος πυροβολεί το λάστιχο ενός αυτοκινήτου το οποίο έπειτα πέφτει στο ποτάμι. Ο Τζακ πηδά στο νερό και σώζει μια νεαρή κοπέλα. Ο άλλος επιβάτης πνίγεται. Και δεν ήταν όποιος και όποιος. Ήταν ο άνθρωπος που είχε μεγάλες πιθανότητες να γίνει ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ. Σύντομα θα γίνει φανερό ότι υπάρχει μια προσπάθεια συγκάλυψης και ότι κανείς δεν θέλει να ακουστεί η αλήθεια. Ο Τζακ όμως καταφέρνει να «δει» τα γεγονότα μέσα από τους ήχους και να συνθέσει τα αποδεικτικά στοιχεία για το έγκλημα. Δεν έχει βέβαια υπολογίσει το δολοφόνο, ο οποίος έχει κάθε λόγο να εξαφανίσει τόσο τα στοιχεία όσο και τους εμπλεκόμενους σε αυτά.
Το ευρηματικό αυτό σενάριο έδωσε τη δυνατότητα στον Ντε Πάλμα να στήσει κάποιες σκηνές αναφοράς, όπου η εμπνευσμένη χρήση του μοντάζ και του ηχητικού χώρου δημιουργεί κύματα αγωνίας και σασπένς. Παράλληλα υπάρχει και μια ειρωνική-χιουμοριστική διάσταση, που παίζει με τις χιτσκοκικές εμμονές του σκηνοθέτη, κλείνοντας το μάτι στον υποψιασμένο θεατή. Βλέποντας, τέλος, τον Τραβόλτα να χειρίζεται με άνεση, εκτός από τα εκφραστικά του μέσα και τα ξεχασμένα εν πολλοίς ηχοληπτικά μαραφέτια -μαγνητοταινίες, κολέζες, περφορέ κ.λπ.- δεν μπορούμε να μην αναλογιστούμε πόσο πιο δυνατή θα ήταν η συγκεκριμένη ταινία αν υπήρχε η δυνατότητα ενός sound design, που θα εκμεταλλευόταν όλες τις διαστάσεις του χώρου για να μοιράσει τους ήχους. Εκείνη την εποχή όμως κάτι τέτοιο δεν ήταν εφικτό, οπότε θα πρέπει και εμείς να περιοριστούμε στην αυθεντική, στερεοφωνική εκδοχή, που μας προσφέρεται σε αυτή τη λιτή μα σε γενικές γραμμές ικανοποιητική έκδοση DVD.

Ειδήσεις Σήμερα: