Στην οδό Πειραιώς, χαμηλά, ασθενείς και ανάπηροι περιμένουν έναν άγγελο να ταράξει τα νερά σε μια δεξαμενή. Όποιος βουτήξει πρώτος θεραπεύεται. Σε άλλη γωνιά της πόλης μια κοπελιά βλέπει τους εργάτες να αλλάζουν ρούχα. Εύχεται να γίνει βρύση μαρμάρινη, να πίνουν νερό τα στόματα και εκείνη να στάζει «νερά και ονόματα και διψασμένους τόπους». Μια γυναίκα παρακαλεί τον άνθρωπό της: «Τη χαρά που φέρνεις όταν έρχεται, όταν φεύγεις, να την παίρνεις πίσω». Ένας διαβάτης διαπιστώνει ότι οι γραφικοί τύποι που παραμιλούσαν στους δρόμους έχουν χαθεί. «Τους έχουν διώξει όλοι αυτοί/ που αντί γαρύφαλλο στ΄ αφτί/ έχουν σφηνώσει ένα hands-free». Μια μικρή μηλιά θέλει να φιλέψει τον αγαπημένο της μήλα κόκκινα, αλλά εκείνος προτιμά το «μήλο το δαγκωμένο». Τέλος, ο μάγκας και πολυταξιδεμένος Πειραιάς φλερτάρει ξανά τη γριά πουτάνα Αθήνα. Αυτά και άλλα πολλά θαυμαστά συμβαίνουν στο άλμπουμ «Έχω Aνθρωπο». Είναι η δισκογραφική μεταφορά μιας μουσικοθεατρικής παράστασης, που δόθηκε στο Ζυγό, το χειμώνα του 2006, και ταυτόχρονα μια δουλειά στην οποία καθένας από τους συντελεστές έχει δώσει τον καλύτερό του εαυτό.
Εν αρχή ην ο λόγος και ο Θοδωρής Γκόνης συνέλαβε εικόνες ζωής από την πρωτεύουσα και από την περιφέρεια. Επιστρατεύοντας την ποιητική του φλέβα, τις μετουσίωσε σε «τραγούδια-πορτρέτα». Σε ευαίσθητες ιστορίες των δύο τριών λεπτών. Ο Κώστας Λειβαδάς τις έντυσε με γνώριμα ακούσματα. Ανέτρεξε στους ήχους της Δύσης και της Ανατολής και συνέθεσε εύθραυστες μελωδίες, από εννέα όγδοα μέχρι τζαζ, τανγκό και τσα τσα. Σε αυτό το κομψό οικοδόμημα ήρθε να προστεθεί η φωνή.
Η Γιώτα Νέγκα δεν είναι καινούργια στο χώρο. Παρ΄ όλα αυτά, έπειτα από μια μουσική εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου στη ΝΕΤ, πολλοί ρωτούσαν ποια ήταν η τραγουδίστρια με το μαύρο σπαστό μαλλί και με την τόσο καλή φωνή. Αυτή η τραγουδίστρια, λοιπόν, σηκώνει το βάρος της ερμηνείας στο συγκεκριμένο άλμπουμ. Ώριμη φωνητικά, εκφραστική και ιδιαίτερα άνετη στα διαφορετικά μουσικά είδη που καλείται να υποστηρίξει, αποδίδει κατά τρόπο συγκλονιστικό στίχους στους οποίους εναλλάσσονται η πίκρα, η χαρά, η λαχτάρα, η αλαφράδα, η συγκίνηση, η νοσταλγία. Από εκεί και πέρα, ο Σταμάτης Κραουνάκης κάνει το δικό του -εξίσου συγκινητικό- παιχνίδι με το «Μπλου μπερντ», ενώ σε νέα εκτέλεση ακούγεται και ο «Θερμοσίφωνας», ένα από τα ωραιότερα τραγούδια που έχει πει τα τελευταία χρόνια η Ελ.Τσαλιγοπούλου.
Μου έλειψε μια θαρραλέα παρέμβαση του μουσικού παραγωγού. Θα μπορούσε, λόγου χάρη, να μειώσει την πρόζα και να αφαιρέσει τις άτυχες «ερμηνευτικές» επιδόσεις του συνθέτη (ειδικά στο κομμάτι «Εγώ δεν έχω»). Ωστόσο, τα περισσότερα τραγούδια είναι τόσο ωραία και τόσο όμορφα παιγμένα και ερμηνευμένα, που με τέτοια «κολλήματα» κινδυνεύει κανείς να χαρακτηριστεί ο αιώνιος γκρινιάρης της παρέας.

Ειδήσεις Σήμερα: