Ένας δίσκος που τραγουδά τα προσωπικά αδιέξοδα με ροκ διάθεση, με πινελιές τζαζ ή χιπ χοπ και κυρίως με ηλεκτρικές μπαλάντες. Ο Γ.Ανδρέου χρεώνεται τη μουσική και έχει γράψει στίχο στα δέκα από τα δεκαπέντε track. Με το βλέμμα στραμμένο στη δεκαετία του 1980 (το ίδιο υλικό θα μπορούσε να είχε πει ο Β.Παπακωνσταντίνου τον καιρό του «Κουρσάρου»), ο Σερραίος δημιουργός περιβάλλει το σύνολο με μια καταχνιά. Από την πλευρά του, ο Χ.Θηβαίος τιθασεύει κάπως το τεατράλε ταμπεραμέντο του και προβάλλει ένα σύγχρονο ροκ πρόσωπο.
Δύσκολο να διακρίνει κανείς ποιος από τους δύο καλλιτέχνες αφήνει το αποτύπωμά του στο άλμπουμ. Το πιο σωστό είναι να πούμε ότι αμφότεροι βάζουν κάτι από την προσωπικότητά τους, καταθέτοντας μια «μυστήρια» δουλειά, χωρίς την αγωνία του σουξέ ή των ραδιοφωνικών μεταδόσεων. Όσο περισσότερους ακροατές αγγίξει τόσο το καλύτερο. Στίχους έχουν γράψει ακόμη οι Χ.Θηβαίος, Πόλυς Κυριάκου και Οδυσσέας Ιωάννου.