Οι επτά μήνες φυσιοθεραπείας που ακολούθησαν το σοβαρό τροχαίο ατύχημα του Mark Knopfler τον εξανάγκασαν μεν σε μια «παρένθεση» αποχής από κάθε κιθαριστική δραστηριότητα, αλλά δεν αναίρεσαν το ερμηνευτικό του πάθος και την ιδιαιτερότητα του ήχου του. Δεν έχει νόημα να περιγράψουμε το τέταρτο προσωπικό του άλμπουμ με «μαγικές εικόνες», ούτε καν να προσπαθήσουμε να εστιάσουμε στα στοιχεία που το διαφοροποιούν από τους Dire Straits ή από το συγκλονιστικό «The Ragpicker’s Dream» του 2002. Ας μιλήσουμε μόνο γι’ αυτές τις γλυκές μελωδίες που βασίζονται και πάλι σε απλές αλλά παντοδύναμες συγχορδίες, και για την ωριμότητα της καλλιτεχνικής πρότασης στο σύνολό της. Φαίνεται πως αυτή τη φορά ο Knopfler ήθελε περισσότερο να τραγουδήσει τους στίχους του, παρά να παίξει τη μουσική του. Και όμως, η συχνή «πολυλογία» περνά απαρατήρητη μέσα στο πότε νωχελικό και πότε μελαγχολικό country-blues ύφος και στις ανυποχώρητες εμμονές του για τους Chet Atkins και J.J.Cale.

Ειδήσεις Σήμερα: