Βλέποντας ξανά στο προσκήνιο το δυσκολοπρόφερτο όνομα της Basia Trzetrzelewska, που εξακολουθεί να έχει μία από τις πιο βελούδινες φωνές, ξαφνικά ελπίζεις πως οι φετινές φθινοπωρινές νύχτες μπορούν να έχουν κάτι από τη λάμψη της δεκαετίας του ’80! Οι προσδοκίες σου μάλιστα μεγαλώνουν, όταν τη βλέπεις να ξανατραγουδά με την αυθεντική σύνθεση των Matt Bianco, οι οποίοι ανήκουν σε εκείνους που οριοθέτησαν την ελιτίστικη εκδοχή της jazzy pop με καθοριστικές latin πινελιές. Οι πρώτες νότες των πολύ καλών «Ordinary Day» και «I Never Meant To» σε κάνουν να επιπλέεις στην καρδιά του καλοκαιριού, αλλά το μεγάλο ξέσπασμα που περιμένεις δεν έρχεται στα επόμενα τραγούδια, αν και πλησιάζει αρκετά με το «La Luna». Εντάξει, δεν ήταν δυνατόν να φτιάξουν πάλι ένα «Whose Side Are You On» ή ένα «Indigo», αλλά σίγουρα περιμέναμε κάτι πιο πλήρες – αν και δεν απουσιάζουν εντελώς οι μουσικές των αστεριών, των δροσερών κοκτέιλ και του ρομαντισμού.