Στον πέμπτο τους δίσκο φτάνουν οι Όναρ, έχοντας εγκαταλείψει το (εκνευριστικά) μπλαζέ ύφος με το οποίο ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία τους και επιλέγοντας πιο ανάλαφρες ποπ φόρμες. Ο Λευτέρης Πλιάτσικας και η Πένυ Ραμαντάνη υπογράφουν τις έντεκα συνθέσεις του άλμπουμ.
Η μουσική κινείται στα μονοπάτια του ρυθμικού, του ευχάριστου, του ταξιδιάρικου και του αγαπησιάρικου. Ο στίχος (σε ένα τραγούδι έχει συμβάλλει ο Πόλυς Κυριάκου) είναι κυρίως ερωτικός, με έντονη τη γυναικεία ματιά στα track που χρεώνονται στο “έτερον ήμισυ” του γκρουπ.
Το CD στοχεύει να προβληθεί κυρίως μέσα από τα ραδιόφωνα: Περιέχει κομμάτια από εκείνα που αρέσουν στους παραγωγούς των ερτζιανών (και μεταδίδονται), αλλά και τραγουδάκια που απλώς ροκανίζουν το χρόνο. Το ζήτημα είναι ότι στον τομέα αυτό ο ανταγωνισμός είναι σκληρός, καθώς δεκάδες καλλιτέχνες παράγουν μικρά γλυκά “τίποτα” για κατανάλωση. Και, δυστυχώς, στη νέα τους δουλειά οι Όναρ δεν φαίνεται να έχουν λάβει υπόψη τον παράγοντα αυτόν.