Το 17ο αιώνα οι Μαντζουριανοί εγκαθίδρυσαν στην Κίνα τη δυναστεία των Τσινγκ. Η θέση τους ήταν επισφαλής και για… το φόβο των Ιουδαίων ο αυτοκράτορας διέταξε αφενός να απαγορευτούν οι πολεμικές τέχνες και αφετέρου να διωχθούν όσοι γνώριζαν την τέχνη του σπαθιού. Ορδές μισθοφόρων ανέλαβαν να εφαρμόσουν το νόμο. Επρόκειτο για ασκέρια που στο όνομα του αυτοκράτορα -και με πρόφαση τους αντικαθεστωτικούς που είχαν καταφύγει στην ύπαιθρο- άρχισαν να λεηλατούν και να ξεκληρίζουν ολόκληρα χωριά. Τα «7 Σπαθιά» τοποθετούνται σε αυτήν ακριβώς τη χρονική περίοδο. Φιλήσυχοι αγρότες κινδυνεύουν από τη συμμορία κάποιου αιμοσταγούς στρατηγού και επτά πολεμιστές αναλαμβάνουν να τους προστατεύσουν.
Στα μάτια του μέσου θεατή της Δύσης το «7 Σπαθιά » έχει όλα τα προτερήματα και όλα τα ελαττώματα του ασιατικού σινεμά. Έπειτα από αρκετά B Movie που γύρισε στην Αμερική (κυρίως με τον Βαν Νταμ) ο γεννημένος στο Βιετνάμ Τσούι Χαρκ υπογράφει την πιο φιλόδοξη δουλειά του. Μια ταινία wu xia (ιστορία με σπαθιά) στην οποία η υψηλή αισθητική και οι εντυπωσιακά χορογραφημένες σκηνές συγκρούσεων συναντούν τη βία, το αίμα και τη σχηματική υπόθεση μιας παραγωγής β΄ κατηγορίας. Και βέβαια είναι η υπόθεση που έχει πρόβλημα. Όλες οι ταινίες του Χαρκ είναι μπερδεμένες. Η συγκεκριμένη ωστόσο έχει τόσο «αφαιρετικό» σενάριο, που, αν δεν είσαι φανατικός του είδους, έχεις εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια να παρακολουθήσεις το έργο.
Η αναμορφική εικόνα της ελληνικής έκδοσης «προδίδει» ένα εξαιρετικό μάστερ. Πέρα από στιγμιαία τεχνουργήματα (γρήγορη κίνηση), τα κάδρα διαθέτουν βάθος, στιλπνότητα, απαλά χρώματα και πιστή απόδοση της αισθητικής κάθε πλάνου – από τα πανέμορφα τοπία της ερήμου Γκόμπι μέχρι τα ρούχα και το μακιγιάζ των γυναικών. Η εξακάναλη μπάντα είναι αρκετά καλοδουλεμένη (τα περιφερειακά ηχεία σπάνια σιγούν), προσδίδοντας ένταση στις σκηνές δράσης και απλώνοντας στο χώρο τη μουσική του Κένζι Καουάι. Τα έξτρα βρίσκονται συγκεντρωμένα στο δεύτερο δίσκο και διαθέτουν ελληνικούς υπότιτλους.