Δε γνωρίζω αν ο Richard Ashcroft ανακάλυψε τα Κλειδιά του Κόσμου, σας διαβεβαιώνω όμως ότι σίγουρα βρήκε τον τρόπο να γράφει καλύτερα τραγούδια. Ο τρίτος προσωπικός του δίσκος έχει τη φρεσκάδα του «Alone With Everybody» (2000), την αισιοδοξία του «Human Conditions» (2002), αλλά υπερτερεί από τους προηγούμενους σε ωριμότητα. Τα ίχνη των Verve εξακολουθούν να υπάρχουν, όπως και τα καθιερωμένα hooks, που μοιάζουν αρκετά για να μην εγκλωβίσουν τον ήχο του σε περιορισμένες χρήσεις. Το «Break The Night With Colour» είναι η καλύτερη στιγμή του δίσκου, κερδίζοντας στα σημεία το εξαίρετο «World Keeps Turning» με το έντονο Bob Dylan ύφος. Το εισαγωγικό «Why Not Nothing?» αποτελεί μια καθαρόαιμη rock προσπάθεια, ενώ το «Music Is Power» με το Curtis Mayfield σαμπλ ακούγεται μαγευτικό μέσα στην απλότητά του. Ανάμεσα στις ουσιαστικές αφιερώσεις ξεχωρίζει εκείνη προς τα παιδιά και τη γυναίκα του, που εξακολουθούν εμφανώς να πλημμυρίζουν τη (ζωή και τη) μουσική του με αγάπη.

Ειδήσεις Σήμερα: