Η πλούσια κοντράλτο φωνή της Lizz Wright, η τεχνική της αρτιότητα και η αυτοπεποίθηση της ερμηνείας της θα ήταν και με το παραπάνω αρκετές για να εξασφαλίσουν στην 26άχρονη Αφροαμερικανή μια περίοπτη θέση στο προσκήνιο της σύγχρονης jazz φωνητικής ερμηνείας. Για το “Dreaming Wide Awake”, δεύτερο προσωπικό της άλμπουμ μετά το “Salt” (2003), επιλέγει ένα ρεπερτόριο με διασκευές σε τραγούδια των Neil Young (Old Man), Joe Henry (Stop), Youngbloods (Get Together) αλλά και νέες συνθέσεις, τρεις από τις οποίες έχουν την υπογραφή της. Στο πλευρό της στέκονται συνεργάτες ικανοί όσο ο παραγωγός Craig Street (συνεργάτης των Cassandra Wilson και k.d. lang), ο κιθαρίστας Bill Frisell, ο βραβευμένος με Grammy τραγουδοποιός Jesse Harris. Και όμως, παρά τους άριστους οιωνούς, υπάρχει κάτι που δεν πάει καλά. Πρόκειται για την αισθητική κατεύθυνση που προσδίδει η παραγωγή, επιδιώκοντας να αναδείξει όχι το έμφυτο υβρίδιο Tracy Chapman-Joan Armatrading-Anita Baker που χαρακτηρίζει την ερμηνεία της Wright αλλά μια ρέπλικα της Norah Jones, με κίνητρο εμπορικό.

Ειδήσεις Σήμερα: