Ένα ενδιαφέρον παιχνίδι είναι να αντιστοιχείς τις μουσικές, τα τραγούδια, τους δίσκους σε κόσμους – υπαρκτούς ή φανταστικούς. Κάποιες -σπάνιες- φορές η αντιστοίχηση προκύπτει αβίαστα: τα τραγούδια εισβάλουν στο σαλόνι σου, σε κλέβουν από τον κόσμο σου και σε τυλίγουν στο δικό τους.
Στην περίπτωση του «Dear Catastrophe Waitress» η διαδικασία ολοκληρώνεται σε λίγα δευτερόλεπτα. Καθώς οι φωνητικές αρμονίες αρχίζουν να πλέκονται σε ένα πέπλο αραχνοΰφαντης pop, εσύ έχεις ήδη διακτινιστεί σε ένα παραμυθένιο σύμπαν παλ χρωμάτων, μαγευτικών ήχων, ντελικάτης τραγουδοποιίας, στιχουργικής αθωότητας, εκφραστικής αμεσότητας, μελωδικής σαγήνης, απόλυτης φυσικότητας. Γιατί δεν είναι όλοι οι δίσκοι που κυκλοφορούν τόσο υπέροχοι; Αφού μοιάζει πανεύκολο.
Υπάρχει βέβαια ένα λογικό σφάλμα στον απλουστευτικό αυτό συλλογισμό. Γίνεται φανερό μόλις εισαγάγουμε στην εξίσωση τον παράγοντα «ιδιοφυΐα». Διακινδυνεύοντας να σας ξαφνιάσω, θα τολμήσω να πω ότι οι Belle And Sebastian είναι για τη δεκαετία που διανύουμε σπουδαίοι όσο ήταν οι Kinks για τη δεκαετία του ’60. Ίσως μάλιστα να είναι και ακόμη σπουδαιότεροι, αφού στα σίξτις ο μουσικός περίγυρος ήταν ένας ανθισμένος κήπος και όχι το τωρινό ξεραμένο χωράφι.
Στο έκτο άλμπουμ της κολεκτίβας από τη Σκοτία οι καλλιτεχνικές αρχές μπορεί να έχουν μείνει σταθερές, υπάρχουν όμως αλλαγές σε επίπεδο πρακτικής εφαρμογής. Είναι το πρώτο τους άλμπουμ στο οποίο δεν συμμετέχει η Isobel Campbell και επίσης το πρώτο στη δισκογραφική ετικέτα Rough Trade (έπειτα από πολύχρονη συνεργασία με την Jeepster).
Στην καρέκλα του παραγωγού συναντάμε τον Trevor Horn, ένα βετεράνο της post-punk περιόδου (ABC, Frankie Goes To Hollywood) που συνεχίζει ακάθεκτος την καριέρα του, με πιο πρόσφατη επιτυχία τη συνεργασία του με τις Tatu. Η εμπλοκή του Horn ευτυχώς στηρίζει παρά αλλοιώνει τον ήχο των B&S, αν και δεν μπορώ να διώξω την υποψία ότι ο Stuart Murdoch έκανε τη συγκεκριμένη επιλογή ορεγόμενος μια πλατιά εμπορική επιτυχία – ίσως με το δίκιο του. Άλλωστε, οι συναυλίες σε κοινό χιλιάδων ακροατών στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Ισπανία απέδειξαν ότι έξω από το «καβούκι» της Γλασκόβης υπάρχει ένα ευρύ ακροατήριο που ενδιαφέρεται θερμά.
Ο Murdoch μάλλον επισκέφθηκε και πολλά δισκάδικα στη διάρκεια των τελευταίων μηνών, γιατί δεν εξηγούνται αλλιώς κάποιες καινούργιες «αγάπες» που εμφανίζονται στις πτυχές των δώδεκα νέων τραγουδιών: soul της Motown, Mamas And Papas, Zombies, Yardbirds, Dexy’s Midnight Runners, Elvis Costello, Thin Lizzy (για Smiths, Felt, Beach Boys δεν συζητάμε, αυτοί υπήρχαν από την πρώτη ημέρα). Πολύ καλή δουλειά έχει γίνει και στο ορχηστρικό μέρος, με τη σημαντική συμβολή του Horn στην ενορχήστρωση μιας ολόκληρης στρατιάς εγχόρδων και πνευστών.
Τη μεγαλύτερη έκπληξη πάντως την επιφυλάσσει ο επίλογος. Λέγεται «Stay Loose» και στα έξι και μισό λεπτά του χωρά τους Jam, τους Squeeze, τους Cabaret Voltaire και όλη την 2 Tone.

Ειδήσεις Σήμερα: