Ζωντανή Ηχογράφηση από το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο – Κριτική

Πανόραμα της εμπνευσμένης τραγουδοποιίας του Νίκου Ξυδάκη σε τρία CD που περιέχουν πάνω από πενήντα τραγούδια. Πρόκειται για ζωντανή ηχογράφηση που πραγματοποιήθηκε το Νοέμβριο του 2002 στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο της λεωφόρου Συγγρού, όπου ο γεννημένος στο Κάιρο δημιουργός παρουσίασε τη μουσική του πορεία -από την «Εκδίκηση της Γυφτιάς» (1978) και τα «Δήθεν» (1979) έως το «Ακρωτήριο Ταίναρον» (1997) και τη σχετικά πρόσφατη συνεργασία του με το Σωκράτη Μάλαμα (1999). Σε μια πρώτη προσέγγιση θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για ένα είδος best of: όσα τραγούδια του αγαπήσαμε είναι εδώ. Στην πραγματικότητα ωστόσο η συγκεκριμένη έκδοση αποτελεί το ολοκληρωμένο πορτρέτο ενός ανήσυχου και παράλληλα ευαίσθητου καλλιτέχνη, ο οποίος στα πρώτα του βήματα -μαζί με τον Μανώλη Ρασούλη- έβαλε τα θεμέλια ενός καινούργιου είδους λαϊκού τραγουδιού και στη συνέχεια έχτισε ένα δικό του χαρακτηριστικό ήχο, πότε σμίγοντας την Ανατολή με τη Δύση, πότε πειραματιζόμενος με διαφορετικές μουσικές φόρμες και πότε ανατρέχοντας στην ουσιαστική σχέση ποίησης και μουσικής.
Ως προς τις εκτελέσεις δεν διαφαίνεται κάποια διάθεση «ανανέωσης». Η άψογα δεμένη ορχήστρα αναπαράγει το αρχικό κλίμα των συνθέσεων και μόνο στα τραγούδια από την «Εκδίκηση της Γυφτιάς» και από τα «Δήθεν» υπάρχει μια διαφοροποίηση, με την έννοια ότι οι «κολλημένοι» στην πρώτη τους εκτέλεση θα τα αισθανθούν κάπως «γυμνά». Ως προς τους ερμηνευτές οι «ιέρειες» του σύγχρονου «έντεχνου» βρίσκονται στο φυσικό τους περιβάλλον (η Ελ.Αρβανιτάκη πραγματοποιεί μερικές από τις πιο συγκινητικές της ερμηνείες), ενώ η επιλογή του Ανδρέα Καρακότα σε τραγούδια όπως το «Τροχαίο», «Τρελή και αδέσποτη» ή το «Κοτλέ παντελονάκι» σε ορισμένους θα φανεί ενδιαφέρουσα και σε άλλους λανθασμένη. Τα ίδια ανάμικτα συναισθήματα πιθανόν να προκαλέσει και η συμμετοχή του Ν.Πορτοκάλογλου: άλλη σχολή, άλλο κλίμα.
Οι στίχοι ανήκουν ως επί το πλείστον στους Θοδωρή Γκόνη, Μανώλη Ρασούλη και Μιχάλη Γκανά, ενώ στον πρώτο δίσκο υπάρχουν τέσσερα ανέκδοτα τραγούδια, ένα από τα οποία («Σαμ ελ Νεσίμ») είναι μελοποιημένο ποίημα του Κ. Καβάφη.