27

Σε επτά άξονες συνοψίζονται τα μαθήματα που μπορεί να πάρει κανείς από την οικονομική κρίση που συγκλόνισε την Αργεντινή, σύμφωνα με τον Αμερικανό νομπελίστα οικονομολόγο και πρώην αντιπρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας, Τζόσεφ Στίγκλιτς.


* Σε έναν κόσμο ευμετάβλητων συναλλαγών, η καθήλωση ενός νομίσματος στο ίδιο επίπεδο με ένα άλλο, όπως το δολάριο, είναι κάτι επικίνδυνο. Εδώ και πολλά χρόνια έπρεπε να είχε δοθεί η συμβουλή στην Αργεντινή να εγκαταλείψει αυτό το σύστημα.


* Η παγκοσμιοποίηση εκθέτει μια χώρα σε επικίνδυνους κλυδωνισμούς. Οι χώρες πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτούς τους κλυδωνισμούς. Η προσαρμογή των συναλλαγματικών ισοτιμιών εντάσσεται στο μηχανισμό της παγκοσμιοποίησης.


* Η παραγνώριση του κοινωνικού και πολιτικού πλαισίου συνιστά μεγάλο κίνδυνο. Όποια κυβέρνηση εφαρμόζει μια πολιτική που αφήνει τα περισσότερα στρώματα του πληθυσμού υποαπασχολούμενα ή χωρίς δουλειά, δεν εκπληρώνει την πρωταρχική της αποστολή.


* Το να επικεντρώνεται κανείς αποκλειστικά στον πληθωρισμό -παραγνωρίζοντας την ανεργία ή την ανάπτυξη- είναι ριψοκίνδυνο.


* Η ανάπτυξη προϋποθέτει οικονομικούς οργανισμούς που χορηγούν πιστώσεις σε εγχώριες εταιρείες. Η πώληση τραπεζών σε ξένους, χωρίς την ύπαρξη δικλείδων ασφαλείας, μπορεί να εμποδίσει την ανάπτυξη και τη σταθερότητα.


* Σπανίως ανακτάται η οικονομική ισχύς -ή η εμπιστοσύνη- με μια πολιτική που οδηγεί την οικονομία μιας χώρας σε ύφεση. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ο μεγάλος ένοχος επειδή επέμεινε σε μια πολιτική λιτότητας.


* Απαιτούνται καλύτερες μέθοδοι για την αντιμετώπιση καταστάσεων, όπως της Αργεντινής. «Αυτό ήταν το επιχείρημά μου στη διάρκεια της κρίσης στην ανατολική Ασία. Το ΔΝΤ έπραξε το αντίθετο και τώρα αναγνωρίζει ότι έπρεπε να διερευνήσει και άλλες δυνατότητες» καταλήγει ο Αμερικανός οικονομολόγος.




Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ