Καλημέρα σας από την ζεστή Αθήνα. Το λέω αυτό γιατί μόλις χτες γύρισα από την Ζάκυνθο, όπου είχα πάει για το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Ήθελα να ηρεμήσω λίγο αφού με το να μένω στην Αθήνα νόμιζα ότι πνιγόμουν και ήθελα να αλλάξω παραστάσεις. Βέβαια το μόνο που χαλάρωσε και ηρέμησε ήταν το μυαλό μου. Ο λόγος που δεν ξεκούρασα το κορμί μου ήταν ότι έπρεπε να κάνω ασκήσεις για τη μέση μου στην θάλασσα οι οποίες ήταν πάρα πολλές. Ειδικά το τελευταίο κομμάτι που περιελάμβανε και τρέξιμο ήταν το πιο δύσκολο, με αποτέλεσμα να ζαλιστώ τρομερά (ειδικά την πρώτη ημέρα) και να νιώθω ότι η θάλασσα δεν με δροσίζει. Οπότε μπορείτε να φανταστείτε όλους τους λουόμενους να κολυμπάνε, να χαίρονται την παραλία και έναν τρελό να κάνεις ασκήσεις και να τρέχει μέσα στη θάλασσα.

Βέβαια ήταν κάτι που ήθελα πάρα πολύ να κάνω για να καταφέρω να δυναμώσω τη μέση μου και να είμαι όσο το δυνατόν καλύτερα ώστε να προλάβω την προετοιμασία της εθνικής, αφού δεν θέλω να μείνω τόσο πολύ καιρό εκτός παρκέ και αγώνων.
Το σημαντικό για εμένα και από ότι μου λένε οι γιατροί και οι φυσιοθεραπευτές μου, είναι ότι κατά 80% έχουμε αποφύγει την επέμβαση, πράγμα που με χαροποιεί ιδιαίτερα γιατί και το να κάνεις εγχείρηση δεν σου εξασφαλίζει ότι θα είσαι 100% καλά, ενώ πάντα υπάρχει ο κίνδυνος της υποτροπής.
Πράγμα που δεν έχω σκοπό να επιτρέψω όσο περνάει από το χέρι μου. Αυτά τα νέα για την υγεία μου, με εμένα να μένω στην Αθήνα το περισσότερο διάστημα για τον λόγο που ήδη σας είπα, να είμαι 100% καλά για την εθνική αλλά και για τη νέα χρονιά που θα ακολουθήσει με τον Ολυμπιακό.
Αν όμως δεν είμαι στην σωματική κατάσταση που θέλω θα πρέπει με λύπη μου να μην ακολουθήσω την εθνική ομάδα, γιατί η χρονιά που ακολουθεί είναι τεράστια και με πολύ περισσότερες απαιτήσεις.
Φυσικά σέβομαι και εκτιμώ απίστευτα το γεγονός οτι ούτε οι προπονητές μου, ούτε η διοίκηση και συγκεκριμένα οι κύριοι Αγγελόπουλοι δεν με πίεσαν ποτέ, ούτε στο ελάχιστο για να μπω να παίξω. Άσχετα βέβαια αν δεν μπορούσα και καθημερινά προσπαθούσα ώστε να καταφέρω να προλάβω έστω και ένα παιχνίδι για να βοηθήσω την ομάδα μου, που φέτος έκανε βήματα προόδου αλλά… (και όπως σας έχω ήδη πει, αυτό το αλλά ποτέ δεν είναι καλό) ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα. Και αναφέρομαι σε τίτλους. Γιατί μπορεί να κάναμε καλή πορεία στην Ελλάδα και στην Ευρώπη αλλά χάσαμε τους τίτλους. Φυσικά δεν καταφέραμε να παίξουμε ποτέ πλήρης σαν ομάδα. Οπότε καταλαβαίνεται γιατί αν δεν είμαι εντελώς καλά δεν θα πάω στην εθνική.
Αν και είναι για εμένα η μέγιστη τιμή να παίζω για την χώρα μου, νιώθω την ανάγκη απέναντι στους ανθρώπους που με έχουν πιστέψει να μπορέσω να τους προσφέρω ότι καλύτερο μπορώ. Μακάρι να πάνε όλα καλά και να είμαι στην Πολωνία τον Σεπτέμβριο και στον Ολυμπιακό τον Οκτώβριο.
Μπορεί κάποιοι να θέλετε να αναφερθώ στις μεταγραφές που θα γίνουν φέτος στην ομάδα. Δεν είμαι όμως προπονητής για να κάνω κάτι τέτοιο μια και δεν ξέρω τι πλάνο έχει ο coach στο κεφάλι του.
Θα μου πεις αν το ήξερες θα μας έλεγες; Όχι γιατί δεν ασχολούμαι με πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν, μια και πιστεύω ότι αυτά είναι συζητήσεις καφενείου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι η ομάδα πρέπει να έχει έναν κορμό από Έλληνες παίκτες και για αυτό θα ήθελα πολύ να μείνει ο Πρίντεζης και ο Μπουρούσης στην ομάδα. Το μόνο που θα τους ευχηθώ είναι να πάρουν την απόφαση που θα τους ικανοποιεί και θα τους κάνει πιο χαρούμενους…
Κάτι άλλο που θα ήθελα να γράψω και το σκεφτόμουν χθες το βράδυ που γύριζα από την Ζάκυνθο είναι το πόσο μπροστά είμαστε σαν χώρα. Και γιατί το λέω αυτό; Έχει οδηγήσει κανείς στο περίφημο δρόμο Αθήνας-Πύργου;;;; Αυτό το διάσημο δρόμο που μας έχει κάνει γνωστούς σε όλη την Ευρώπη. Όχι για την καλή του κατασκευή αλλά για τα μεγάλα ποσοστά ατυχημάτων. Αλλά δεν φταινε αυτοί που έφτιαξαν τους δρόμους, εμείς φταιμε που δεν έχουμε δίπλωμα και για ταχύπλοο!!!!!
Μιας και οι ελληνικοί δρόμοι είναι τόσο μπροστά, που καταφέρνουν να συνδυάζουν την αίσθηση ότι βρίσκεται σε θάλασσα με αυτή της οδηγικής ευχαρίστησης. Και για να μην τα παραλέω έχουν κάνει και κάτι έργα!!! Έχουν βάλει ταμπέλες που γράφουν «Προσοχή γίνονται ατυχήματα σε 5 χλμ.»!!!! Εγώ πάντως κάθε φορά που το βλέπω αυτό μου φτιάχνει τη διάθεση και γελάω όταν αντιλαμβάνομαι σε τι χώρα ζω. Μια χώρα βέβαια η οποία μου αρέσει, αλλά αρνούμαι να συμβιβαστώ με κάτι τέτοιες αηδίες. Θα μπορούσα να γράφω πάρα πολλά αλλά στο τέλος θα γίνει το κείμενο σαν πολιτική εφημερίδα και δεν θέλω. Μήπως τελικά θα ήταν σωστό να γίνονται μεταγραφές στους διοικούντες αυτής της χώρας; Ή τουλάχιστον όπως γίνονται σεμινάρια προπονητών και τα καμπ βελτίωσης παικτών να γίνονται και αντίστοιχα για τα κυβερνητικά στελέχη;
Μην νομίζετε ότι επειδή δεν παίζω μπάσκετ το έχω γυρίσει στην πολιτική. Απλά πάντα με απασχολούσαν αυτά τα θέματα.
Καλό καλοκαίρι σε όσα παιδιά τελείωσαν τις εξετάσεις και καλή επιτυχία στα αποτελέσματα.
Σας ευχαριστώ για τη συμπαράσταση. Τα λέμε…