Όσο και να μου άρεσε το Ολυμπιακό Χωριό και να ήταν μία αξέχαστη εμπειρία από την στιγμή που δεν είμαι εκεί για να διεκδικήσω μετάλλιο, προτιμώ να είμαι σπίτι μου με την οικογένεια μου και να χαλαρώ
Όσο και να μου άρεσε το Ολυμπιακό Χωριό και να ήταν μία αξέχαστη εμπειρία από την στιγμή που δεν είμαι εκεί για να διεκδικήσω μετάλλιο, προτιμώ να είμαι σπίτι μου με την οικογένεια μου και να χαλαρώνω απολαμβάνοντας την καθαρή ατμόσφαιρα της Αθήνα!!
Που φτάσαμε να είμαι στην Αθήνα και να θεωρώ την ατμόσφαιρα καθαρή!!
Βέβαια το ιδανικό για εμένα θα ήταν να ήμουν στο χωριό μου το Σαμικο και να νιώσω τι είναι πραγματικά ξεκούραση, χωρίς να έχω να κάνω κάτι και χωρίς κανένα άγχος.
Όμως η επόμενη ημέρα μετά το Πεκίνο και ξεκινώντας τις ολιγοήμερες διακοπές (λίγο πριν αρχίσει η προετοιμασία με τον Ολυμπιακό) με βρίσκει στην Αθήνα, γιατί πρέπει να κάνω θεραπείες στον αχίλλειο τένοντα, ώστε να είμαι απόλυτα έτοιμος και να μην έχω προβλήματα κατά τη διάρκεια της χρονιάς.
Τώρα όσο για τους ημιτελικούς των Ολυμπιακών Αγώνων, θεωρώ ότι όποια ομάδα και να πήγαινε από το ζευγάρι Λιθουανίας-Ισπανίας θα ήταν το ίδιο σε σχέση με το ΗΠΑ-Αργεντινή. Σίγουρα ο τελικός θα είναι πολύ ενδιαφέρον και ελπίζω να απολαύσουμε καλό θέαμα.
Ελπίζω μέχρι να βγει στον αέρα το post μου ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης (ένα από τα καλύτερα παιδιά που έχω γνωρίσει και κατάφερα να κάνω παρέα στον Ολυμπιακό Χωριό)
να έχει καταφέρει να εξασφαλίσει ένα μετάλλιο στο ταεκβοντο.
Για το ταξίδι της επιστροφής, αν και αντιμετωπίσαμε ένα πρόβλημα με τα εισιτήρια, είχαμε ένα από τα καλύτερα ταξίδια μας.
Οι θέσεις ήταν τεράστιες και μετατρέποντας τις σε κρεβάτι μπορούσες να κοιμηθείς πολύ άνετα. Φτάνοντας στο Παρίσι είχαμε μία αναμονή 4 ωρών αλλά και πάλι δεν μας φάνηκε γιατί για άλλη μία φορά ήμασταν μία παρέα και η αναμονή ήταν ευχάριστη.
Πάντα η πιο δύσκολη στιγμή είναι όμως αυτή του αποχαιρετισμού. Και αυτή τη φορά έγινε όπως πάντα. Σαν ομάδα όταν μαζευόμαστε στο κέντρο του γηπέδου για να μας μιλήσει ο προπονητής μας.
Έτσι χαιρετίσαμε ο ένας τον άλλον, αν και οι περισσότεροι είναι Ελλάδα και θα ξαναβρεθούμε. Αυτή τη φορά το παράδοξο ήταν ότι μόνο ο Νίκος ο Ζήσης έφευγε εκτός συνόρων…
Θέλω να ευχηθώ σε όλα τα παιδιά υγεία, που είναι το πιο σημαντικό για όλους τους αθλητές και ότι καλύτερο με τις ομάδες τους.