Η πρώτη εντύπωση που δίνει το «20000» (τρίτο άλμπουμ των Plexiq μετά το «Blech» του 1998 και το «Bambi Dragon Don΄t Spit No Fire» του 1999) είναι αυτή μιας πρόσκλησης σε χορευτικό πάρτι των 70s. Αργότερα, καθώς οι ρετρό disco ρυθμοί και η ηλεκτρονική μετρονομία πλαισιώνονται από αναφορές στο funk, το rare groove, το house και εντάσσονται σε λίγο πολύ «ορθόδοξες» συνθετικές δομές, συχνά με προτεραιότητα στη μελωδικότητα, γίνεται φανερό ότι το πενταμελές γερμανικό γκρουπ τοποθετεί μεν τις αναζητήσεις του σε ενδιαφέρον πλαίσιο, υστερεί όμως στην υλοποίηση του θεωρητικώς ζητούμενου, με τα κομμάτια του ηχητικού παζλ του «20000» συχνά να μην εφαρμόζουν και τόσο καλά μεταξύ τους.