Με ένα χρυσό άλμπουμ και ένα πλατινένιο CD single στο ενεργητικό τους, οι One παρουσιάζουν τη δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, που πιθανόν να πραγματοποιήσει τις ίδιες υψηλές πωλήσεις, αλλά ουδόλως διαφέρει από τα καταναλωτικά προϊόντα, τα οποία ποντάρουν στο περιτύλιγμα (εν προκειμένω γυμνόστηθα αγόρια που ποζάρουν στο εξώφυλλο και στο οπισθόφυλλο) για να προωθήσουν ένα ρηχό και ανούσιο περιεχόμενο. Το πρόβλημα με τους πέντε αυτούς νεαρούς είναι ότι δεν έχουν ούτε δροσιά ούτε χιούμορ. Υπηρετούν σχεδόν ευλαβικά αυτά που τραγουδούν («Πες μου πού πας, πες μου πού πας/Τι αφήνεις πίσω σου κοιτάς;/Συντρίμια, στάχτες μιας καρδιάς/Που μέχρι χτες έλεγες πως αγαπάς» και αλλού «Ψάχνω τα πράγματα που άφησες σαν τρελός/Να βρω σημάδια δικά σου μωρό μου…/Τώρα τι κάνω/Χωρίς εσένα σβήνω…») και ακριβώς αυτή η σοβαροφάνεια και το δήθεν είναι που σε τσακίζουν… Οι δεκαπέντε συνολικά συνθέσεις ανήκουν στο Γιώργο Θεοφάνους (μουσική και στίχοι), ενώ τέσσερα τραγούδια υπάρχουν και σε μορφή βιντεοκλίπ.

Ειδήσεις Σήμερα: