Πυκνά δομημένες και πλούσιες σε ηχοχρώματα, οι συνθέσεις της Νεοϋορκέζας Maria Schneider θέτουν νέα στάνταρτ στη σύγχρονη jazz για μεγάλα σύνολα εδώ και περισσότερο από μια δεκαετία.
Η Schneider ενεργοποίησε για πρώτη φορά τη 19μελή ορχήστρα της (περιλαμβάνει κιθάρα, πιάνο, μπάσο, ντραμς, κρουστά, φλάουτα, σαξόφωνα/κλαρινέτα, τρομπέτες, τρομπόνια, φλίγκελχορν) το 1989, αφού είχαν προηγηθεί συνεργασίες της με ονόματα όπως οι Gil Evans, Woody Herman και Mel Lewis.
Μετά τα «Evanescence» (1994) και «Coming About» (1996), το «Allegresse» είναι το τρίτο άλμπουμ της ορχήστρας, ένα έργο επηρεασμένο από τη δεύτερη αγάπη της Schneider μετά τη μουσική, δηλαδή το χορό και την κίνηση γενικότερα. Πολύπλοκες αλλά και προσβάσιμες, οι έξι συνθέσεις του άλμπουμ ξεδιπλώνονται υπακούοντας στον κανόνα μιας αδιάκοπης εξέλιξης των συσχετισμών ανάμεσα στις διάφορες ομάδες οργάνων, εφευρίσκοντας και εξελίσσοντας μια ιδιαίτερη τονική γλώσσα.