Επιστροφή του Κώστα Τουρνά στα γνώριμα “χωράφια”, όχι τα “Απέραντα”, αλλά στις εποχές του “Κυρίες και Κύριοι” και του “Λευκά Φτερά”, τηρουμένων βεβαίως των αναλογιών. Ο ήχος είναι ηλεκτρικός, πιο μπιτάτος, ενώ η ίδια παραπονιάρικη φωνή τραγουδά για όνειρα, για “εκείνα που ξεπουλήθηκαν”, το δίκαιο και το άδικο, τον έρωτα, τις προσωπικές σχέσεις και το χρόνο που περνά. Ως προς τη μουσική, η επίδραση της σχετικά πρόσφατης συνεργασίας με το Χρήστο Δάντη -ο οποίος υπογράφει και ένα κομμάτι- είναι αισθητή. Ως προς το στίχο, ο Τουρνάς δείχνει να έχει μείνει στη δεκαετία του ’70, επιμένοντας σε μια “αθώα” και έως ένα βαθμό αφελή προσέγγιση του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι (“Αν ήμουνα γυναίκα δεν θα ‘παιρνα αιχμαλώτους /Δεν θα μετρούσα τόκους /Και την καρδιά μου θ’ άκουγα /Θα μ’ άκουγα”). Δεν έχει σημασία. Εκείνοι που τον παρακολουθούν από την εποχή που διαλύθηκαν οι Poll, και τους αρέσουν οι μουσικές του, θα βρουν πολλές αρετές στο “Κλέβει ο Καιρός”. Υπάρχουν “νόστιμα” κομμάτια όπως το “Τίποτα δεν μας φτάνει” (“Κάλυμμα ψάχνω κι ουρανό /Για αυτά που μέσα μου αγαπώ /Κρυφό να φτιάξω καταφύγιο /Μην κινδυνέψει ό,τι πονώ /Ό,τι αξιώθηκα να δω /Στο ταξιδάκι αυτό το επίγειο), το “Έτσι ανάβει η νύχτα” ή το “Αερόστατο”, υπάρχουν άλλα απλώς συμπαθή, αλλά και η της μόδας “λαϊκοροκιά”, “Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο /Που το χορεύεις σταυρωμένος στο κενό /Το ροκ το ελληνικό είναι ζεϊμπέκικο /Δική μας σκάλα για δικό μας ουρανό”. Στο συγκεκριμμένο κομμάτι συμπράττει ο Δημήτρης Μητροπάνος.

Ειδήσεις Σήμερα: