Μιλάω Χρόνια – Κριτική

Με εφόδια μια υπέροχη φωνή και όνειρα να μην υποκύψει τελικά στο μουσικό εμπορικό κατεστημένο -όπως ο ίδιος τουλάχιστον διατείνεται μέσα από συνεντεύξεις- ο Δημήτρης Μπάσης φτάνει στον τρίτο, αν εξαιρέσουμε το CD Single “Χαμοπούλια”, προσωπικό του δίσκο ο οποίος περιέχει έντεκα λαϊκά τραγούδια σε μουσική Βάσως Αλαγιάννη και στίχους Νίκου Μωραΐτη. Δεν είναι ο καλύτερός του, με την έννοια ότι δεν διαθέτει την ποικιλία σε ακούσματα που συναντήσαμε στις προηγούμενες δουλειές με το Χρήστο Νικολόπουλο, ούτε και αξιοποιεί τη φωνή του νεαρού ερμηνευτή, καθώς την καθηλώνει στις μεσοχαμηλές νότες. Σε επίπεδο συνθέσεων υπάρχει μια διάχυτη μονοτονία. Όσο και αν η ενορχήστρωση του Γιάννη Σπάθα προσπαθεί να διαφοροποιήσει τα τραγούδια, από ένα σημείο και μετά η ακρόαση του δίσκου κουράζει. Από την πλευρά του, ο στίχος είναι προσεγμένος, με καλές έως πολύ καλές στιγμές (Μην κλαις αγάπη μου δεν φταις /γι’ αυτές μου τις ημέρες / φταίει που μέσα μου οι στιγμές /ποτέ δεν ‘βάλαν βέρες), αλλά σε γενικές γραμμές δεν κάνει το σύνολο πιο ελκυστικό. Αν έπρεπε να ξεχωρίσουμε κάποια κομμάτια, αυτά θα ήταν το “Ξεγέλασμα”, το “Ξαφνικά η Καρδιά” (ίσως το σουξέ του δίσκου) και το “δημοτικίζον” “Μιλάω Χρόνια” που χάρισε και τον τίτλο στην όλη δουλειά. Η έκδοση συνοδεύεται από ένθετο φυλλάδιο που περιέχει σημειώματα των δημιουργών και τους στίχους.