Οι “Μικρές Περιπλανήσεις”, η παρέα από την Κω την οποία σύστησε στο κοινό το 1992 ο Νίκος Παπάζογλου, δεν είναι επαγγελματικό σχήμα με την έννοια της καριέρας, της σταθερής μουσικής παραγωγής και των εμφανίσεων. Εκτός από το Μάνθο Αρμπελιά, ο οποίος κάνει προσωπικούς δίσκους και παράλληλα συνεργάζεται περιστασιακά μαζί τους, οι υπόλοιποι εργάζονται στο δημόσιο ή τον ιδιωτικό τομέα, συναντιούνται και παίζουν για το κέφι τους, συνήθως ηχογραφούν σε κινητό στούντιο που ταξιδεύει στο νησί για το σκοπό αυτό, ενώ συνθέτουν και τραγουδούν πράγματα που τους εκφράζουν: μουσικά σκαριφήματα σε δρόμους λαϊκούς ή παραδοσιακούς και με προσεγμένο στίχο, μικρής εμβέλειας, τίμια, με ψυχή, με λίγα λόγια εικόνες ντυμένες με νότες, τραγουδισμένες από ακατέργαστες φωνές που φλερτάρουν με την “πατίνα” του ρεμπέτικου. Οι “Κλέφτες του Χρόνου”, ο τέταρτος κατά σειρά δίσκος τους με δεκαεπτά κομμάτια, δεν απομακρύνεται από τον “κανόνα”. Έχει ύφος, ήθος, δεν υποκρίνεται τίποτα παραπάνω από αυτό που είναι, παράλληλα όμως ανακυκλώνει μορφές μουσικής επικοινωνίας οι οποίες πριν από δέκα χρόνια ήταν καλοδεχούμενες, αλλά σήμερα φτάνουν μέχρι τον ακροατή με φανερά σημάδια κόπωσης και επανάληψης.

Ειδήσεις Σήμερα: