Thirteenth Floor, The – Κριτική

Παράλληλοι κόσμοι, χωρίς θεωρητικό και με υποτυπώδες φιλοσοφικό υπόβαθρο, σε μια αστυνομική περιπέτεια που κλέβει κάτι από το “Dark City”, αλλά δεν διαθέτει ούτε το εικαστικό του παραλήρημα ούτε την ίδια μαγεία. Στο δέκατο τρίτο όροφο ενός γυάλινου κτιρίου στο Λος Αντζελες του σήμερα, τα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και στο εικονικό είναι δυσδιάκριτα και αυτό χάρη σε ένα εξελιγμένο λογισμικό που “φορτώνει” στον εγκέφαλο ψηφιακά δεδομένα, επιτρέποντας έτσι στο χρήστη να μεταφέρεται και να ζει την πόλη όπως ακριβώς ήταν το 1937. Ο υπεύθυνος για το πρόγραμμα ανακαλύπτει ότι κάτι παράξενο συμβαίνει στην όλη δομή, δολοφονείται όμως προτού προλάβει να ειδοποιήσει διά ζώσης το στενό του συνεργάτη. Έτσι, ο Ντάγκλας Χολ ταξιδεύει στον εικονικό κόσμο για να βρει στοιχεία κάποιας πιθανής δυσλειτουργίας του προγράμματος αλλά και στοιχεία που να αποδεικνύουν την αθωότητά του, καθώς η αστυνομία τον υποψιάζεται ως δράστη. Ακούγεται ενδιαφέρον, αλλά ο συνδυασμός “νουάρ” και virtual reality δεν είναι πετυχημένος. Τα πολυφορεμένα στερεότυπα της ίντριγκας (μοιραία γυναίκα, ύποπτος μπάρμαν κ.λπ.) αποδεικνύονται βαρετά, ενώ όποιος έχει δει αρκετές παρόμοιες ταινίες θα καταλάβει από τα πρώτα κιόλας λεπτά το εύρημα πάνω στο οποίο στηρίζεται η εν λόγω παραγωγή. Από εκεί και πέρα όλα είναι αναμενόμενα και έως ένα βαθμό πληκτικά. Η έκδοση DVD περιοχής 2 εγγυάται άριστη οικιακή προβολή μέσα από την πλήρους ανάλυσης εικόνα και την ψηφιακή 5.1 μπάντα που γεμίζει το χώρο με πανδαισία ήχων. Παρ’ όλα αυτά, και παρά τα άφθονα έξτρα που συνοδεύουν την έκδοση, προσφέρεται περισσότερο για ενοικίαση παρά για αγορά.