Limbo – Κριτική

Οι ταινίες του Τζον Σέιλς δεν είχαν ιδιαίτερη τύχη στη χώρα μας, ίσως επειδή το κοινό παρασύρεται από τη φόρμα περιμένει να δει ένα γουέστερν ή μια περιπέτεια, και αντ’ αυτών βρίσκεται αντιμέτωπο με τα ψυχολογικά πορτρέτα των ηρώων που συμμετέχουν στην εκάστοτε ιστορία. Στο “Μοναχικό αστέρι”, για παράδειγμα, ο σκηνοθέτης δεν ενδιαφέρεται τόσο για το μυστήριο γύρω από την ανακάλυψη ενός σκελετού σε μια μικρή πόλη των ΗΠΑ όσο για τους χαρακτήρες, θέλοντας με αυτό τον τρόπο να καταγράψει τις απεγνωσμένες προσπάθειες ενός λαού χωρίς παρελθόν, που προσπαθεί να εφεύρει Ιστορία για να μπορέσει να υπάρξει. Στο “Λίμπο” έχουμε ξανά μια κλειστή κοινωνία, η οποία ζει σε μια περιοχή που στερεύει από φυσικούς πόρους, έχοντας υποστεί τεράστια οικολογική καταστροφή. Στην εμφανώς “ηττημένη” Αλάσκα, καθένας από τους χαρακτήρες κουβαλά μέσα του την προσωπική του ήττα. Σχεδόν όλοι έφτασαν εκεί για να πλουτίσουν, και κατάντησαν θέαμα για τους τουρίστες. Σχεδόν όλοι ζουν τις ατέλειωτες μέρες και νύχτες ανακυκλώνοντας τις ίδιες ιστορίες. Από τον κανόνα δεν ξεφεύγουν ούτε τα τρία βασικά πρόσωπα, ο Τζο -πρώην ψαράς που αισθάνεται ότι ευθύνεται για τον πνιγμό δύο συναδέλφων του-, η Ντόνα -με μια σειρά αποτυχημένες σχέσεις στο παρελθόν-, και η έφηβη Νοέλ που ακολουθεί άβουλα τη μητέρα της σε κάθε νέα “περιπέτεια”. Όταν προσπαθήσουν να κάνουν μια νέα αρχή, με μία ερωτική σχέση και ένα ταξιδάκι αναψυχής, θα βρεθούν μόνοι στην ερημιά και αντιμέτωποι με τους δαίμονες που στοιχειώνουν τον καθέναν τους. Ταινία χαρακτήρων και χαμηλών τόνων, στο γνωστό ύφος του Αμερικανού σκηνοθέτη και σεναριογράφου, το “Limbo” δεν προβλήθηκε στις εδώ αίθουσες. Ήταν υποψήφιο για το Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες (1999) και απευθύνεται σε όσους θα ήθελαν να δουν ένα φιλμ “εσωτερικό”, με όμορφες ερμηνείες και αλήθειες για τις ανθρώπινες σχέσεις που -όσο να ‘ναι- πληγώνουν. Η έκδοση DVD περιοχής 2 είναι κορυφαίας ποιότητας, με εικόνα πλήρους ανάλυσης που γεμίζει την οθόνη ενός δέκτη 16:9, και ήχο ψηφιακό 5.1.