Πρόσωπα

Γκενάντι Ζιουγκάνοφ: Εχασε από τον Μπόρις Γέλτσιν στο δεύτερο γύρο των Προεδρικών Εκλογών του 1996. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που τον χαρακτηρίζουν νοσταλγό της ΕΣΣΔ, ενώ άλλοι απλώς τον θεωρούν ανίκανο να κατακτήσει την προεδρία. Παραμένει, ωστόσο, ηγετική φυσιογνωμία στη ρωσική πολιτική σκηνή.

Βίκτορ Τσερνομίρντιν: Πρωθυπουργός από το Δεκέμβριο του 1992 έως το Μάρτιο του 1998. Διατηρεί στενούς δεσμούς με τους ισχυρότερους Ρώσους επιχειρηματίες. Ο διαμεσολαβητικός του ρόλος κατά την κρίση του Κοσσυφοπεδίου έκανε το πολιτικό του άστρο να λάμψει και πάλι.

Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι: Εθνικιστής πολιτικός, ήρθε πέμπτος στις προεδρικές εκλογές του 1996. Η εκλογή του στη Δούμα το 1993 με ποσοστό 23%, αναβίωσε το εθνικιστικό κίνημα στη μετα-σοβιετική Ρωσία. Σχεδιάζει να θέσει υποψηφιότητα για κυβερνήτης του Σβερντλόσκ, θέση που πιστεύει ότι θα τον βοηθήσει να μετακομίσει το 2000 στο Κρεμλίνο.

Σεργκέι Στεπάσιν: Πρωθυπουργός -κατόπιν σχετικής εισήγησης του προέδρου Μπόρις Γέλτσιν- το διάστημα Μαΐου-Αυγούστου 1999. Θεωρείται υπέρμαχος της ελεύθερης αγοράς και των ιδιωτικοποιήσεων, ενώ διακρίνεται για τη φιλοαμερικανική του στάση.

Γεβγκένι Πριμακόφ: Γνωστός για τις φιλοευρωπαϊκές του ιδέες, διετέλεσε πρωθυπουργός από το Σεπτέμβριο του 1998 έως το Μάιο του 1999. Ο ίδιος διαθέτει ερείσματα τόσο στους Κομμουνιστές όσο και στους Εθνικιστές, ενώ συνιστά απειλή για τα σχέδια διαδοχής του Γέλτσιν -τα οποία δεν τον περιλαμβάνουν- κατά τις προεδρικές εκλογές του 2000.

Γιούρι Λουζκόφ: Ο ισχυρός, πρώτος δημότης της ρωσικής πρωτεύουσας από το 1992, απολαμβάνει μεγάλης δημοτικότητας, κυρίως στα χαμηλά οικονομικά στρώματα. Εξάλλου, είναι γνωστή η πολιτική διακρίσεων που εφαρμόζει εις βάρος των Καυκάσιων.

Σεργκέι Σόιγκου: Ο 44χρονος υπουργός Εκτάκτων Καταστάσεων, πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, είναι στενός φίλος του Ρώσου πρωθυπουργού Bλαντιμίρ Πούτιν (link). Οι χειρισμοί του κατά την κρίση στην Τσετσενία τον ανέδειξαν σε ηγετική φυσιογνωμία, αλλά και θεματοφύλακα της κληρονομικώ δικαίω ρωσικής επικυριαρχίας στον Καύκασο.

Βλαντιμίρ Πούτιν: Με μακρόχρονη καριέρα στις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες -τόσο στην KGB όσο και στη διάδοχό της- ο νυν πρωθυπουργός της Ρωσίας φημίζεται για την αποφασιστικότητά του. Υπερασπιστής των συμφερόντων του Μπόρις Γέλτσιν, ο σκληροτράχηλος και πιστός Πούτιν είδε τη δημοτικότητά του να εκτοξεύεται στα ύψη μετά τη ρωσική εκστρατεία εναντίον της Τσετσενίας, εγγράφοντας, έτσι, υποθήκες για το πολιτικό του μέλλον.

Σεργκέι Κιριγιένκο: Ο νεαρός, φιλόδοξος τεχνοκράτης παρέδωσε το χαρτοφυλάκιο του υπουργού Ενέργειας, τον Απρίλιο του 1997, για να αναλάβει καθήκοντα πρωθυπουργού. Τον Αύγουστο του επόμενου έτους, αποπέμφθηκε -εν μία νυκτί όπως διορίστηκε- από τον Γέλτσιν.

Ανατόλι Τσουμπάις: Ο μεταρρυθμιστής και φιλοδυτικός Τσουμπάις έχει περιέλθει σε δυσμένεια από το Κρεμλίνο. Υπερθεματιστής των ιδιωτικοποιήσεων και συνεκτικός κρίκος, άλλοτε, με το ΔΝΤ, οραματίζεται μία αναπτυγμένη και ισχυρή οικονομικά Ρωσία.