Σαν μέρος του γιορτασμού των 100 χρόνων της, η EMI ζήτησε από 22 εκπροσώπους της νέας γενιάς καλλιτεχνών της (Foo Fighters, Terrorvision, Jesus Jones, Supernaturals, My Life Story, World Party, αλλά και Belinda Carlisle και Robbie Williams) να διασκευάσουν αγαπημένα τους κομμάτια από τον πίσω κατάλογο της εταιρείας και συμπεριέλαβε τις ηχογραφήσεις στη διπλή συλλογή Come Again. Η ιδέα ακούγεται κατ’ αρχάς ενδιαφέρουσα, στην εφαρμογή της όμως φαίνονται προβλήματα. Πρώτον, επιλέγοντας να υποκαταστήσουν εφηβικούς τους ήρωες, πολλοί κατέληξαν σε απλές αναπαραγωγές του πρωτότυπου, χωρίς καμιά προσωπική σφραγίδα που να δικαιολογεί τη «διασκευή», όπως π.χ. οι Octopus στο «Starman» και οι White Buffalo στο «Ziggy Stardust» του David Bowie ή οι Sparklehorse στο «Wish you were here» των Pink Floyd (εξαιρέσεις σαν αυτές των Dubstar και Mike Scott απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Δεύτερον, οι επιλογές στην πλειοψηφία τους είναι ή κοινότυπες (Queen, Beatles, Pink Floyd, Bowie, Stranglers) ή ρηχές (Hot Chocolate, Hollies, Slik, Manfred Mann), προδίδοντας την έλλειψη παιδείας και μουσικών γνώσεων των «αστεριών» της νέας brit-pop γενιάς. Τρίτο και σημαντικότερο, μέσα από την αντιπαράθεση αυτή παρελθόντος-παρόντος γίνεται ακόμη εντονότερη η διαφορά κλάσης ανάμεσα στα σπουδαία ονόματα της βρετανικής ποπ και ροκ μουσικής του χτες και στα κατά κανόνα κατασκευασμένα και με μεθόδους μάρκετινγκ επιβεβλημένα «παιδάκια» του σήμερα.

Ειδήσεις Σήμερα: