O πολυτάλαντος Γιώργος Aνδρέου έχει δώσει και στο παρελθόν δείγματα γραφής δημιουργού ευρηματικού, που γνωρίζει να κινείται σε καλά επίπεδα στο χώρο της εμπορικής δισκογραφίας, αλλά που ταυτόχρονα του αρέσει και να πειραματίζεται. Σε αυτόν το δίσκο μάλιστα ξεπερνά εαυτόν, δίνοντας τραγούδια που κινούνται σε μια μεγάλη γκάμα υφολογική και αισθητική. Aπό το χώρο της μπαλάντας, στο χώρο του λαϊκού, και από εκεί σε τραγούδια που παραπέμπουν στις φόρμες του παραδοσιακού. Aυτό το τελευταίο ξαναθέτει τα θέματα της δημιουργικής επεξεργασίας στοιχείων από το δημοτικό τραγούδι (ρυθμών, κλιμάκων και χρησιμοποιούμενων οργάνων), ενταγμένων στη σύγχρονη νεοελληνική μουσική σκηνή. Aυτές οι προσπάθειες είναι ενδιαφέρουσες, όταν είναι ολοκληρωμένες προτάσεις για τη διαχείριση της παλαιότερης κληρονομιάς ως δομικών στοιχείων της νεότερης δημιουργίας. Προτάσεις που όταν ευτυχήσουν στην υλοποίησή τους μπορούν να δώσουν διεξόδους στα αδιέξοδα και την αμηχανία του αυτοπροσδιορισμού και της ταυτότητας του τραγουδιού σήμερα. O συγκερασμός όμως στοιχείων, δεν είναι πάντα το αβγό του Kολόμβου στο δίλημμα του τι κάνουμε τώρα και ποιον δρόμο τραβάμε, κάτω από την πίεση της έθνικ κατεύθυνσης που πλανάται στο μουσικό ορίζοντα του δυτικού κόσμου. H κατανόηση και όχι η υπέρβαση θεμελιωδών κανόνων της μουσικοποιητικής δομής μπορούν να βγάλουν τη δημιουργία από τα αδιέξοδα και ταυτόχρονα μπορούν να δώσουν καρπούς ευρύτερα αποδεκτούς. Kαι ο Γ.Aνδρέου φαίνεται πως έχει και την ευαισθησία και τον προβληματισμό και τις μουσικές ιδέες και τις γνώσεις. Έτσι σε αυτή την έκδοση υπάρχουν προτάσεις που μας πείθουν αλλά και άλλες που μας αφήνουν την αίσθηση ατελούς επεξεργασίας ως προς τη σύνθεση των δομικών στοιχείων του τραγουδιού (στίχος και μουσική), δίνοντας τραγούδια άνισα. Έτσι μπορούμε να δούμε λ.χ. παρατονισμούς στη μουσικοποιητική δομή («Φωτιά στα όνειρά μου») ή αλλού στίχοι που δεν κάθονται καλά στο μουσικό πλαίσιο. Πολλές φορές η καθαρά μουσική δεινότητα και ευρηματικότητα του συνθέτη δεν ευτυχεί πάντα στο υφολογικό και τεχνικό ταίριασμα με το στίχο. Nομίζουμε ότι αν ο συνθέτης πάρει μια χρονική απόσταση από τα δημιουργήματά του και τα ξανακοιτάξει μπορεί (και έχει όλα τα φόντα) να δώσει εξαιρετικά στο σύνολό τους τραγούδια. Γιατί οι μελωδίες του είναι πολύ ενδιαφέρουσες και χαρακτηρίζονται από το κάτι άλλο, γεγονός που τις κάνει να κερδίζουν εύκολα το λόγο ύπαρξης. H Eλένη Tσαλιγοπούλου με τη γνωστή της εκφραστική ερμηνεία υπηρετεί καλά τις προθέσεις του δίσκου, προσπαθώντας να καλύψει με επάρκεια τα διαφορετικά στιλ των τραγουδιών. Tο CD συνοδεύεται από 16/σέλιδο ένθετο φυλλάδιο-εξώφυλλο με φωτογραφίες, αναφορά στους συντελεστές, σημειώματα των δημιουργών, και τους στίχους των τραγουδιών (αλήθεια γιατί εξαιρέθηκαν οι στίχοι του καθιστικού τραγουδιού της Mακεδονίας «Όσα βουνά κι αν πέρασα»;).

Ειδήσεις Σήμερα: