Ixnay On The Hombre – Κριτική

Στο ξεκίνημα της δεκαετίας, με πρωτεργάτες τους Nirvana, το grunge απέδειξε ότι οι ήχοι του punk εξακολουθούσαν να κρύβουν ένα μεγάλο εμπορεύσιμο δυναμικό. Οταν η σχετική μόδα πέρασε, το καταναλωτικό ενδιαφέρον στράφηκε στο σκληροπυρηνικό «skateboard» punk συνόλων όπως οι Green Day, οι NOFX και το κουαρτέτο των Offspring από τη Νότια Καλιφόρνια. Με το δεύτερό τους άλμπουμ, το «Smash» (1994), οι Offspring πέτυχαν μια παγκόσμια εμπορική επιτυχία-ρεκόρ που, σημειωτέον, δεν προέκυψε από κανενός είδους συμβιβασμό ή παραχώρηση σε ό,τι αφορούσε την ήδη διαμορφωμένη φυσιογνωμία και το ύφος του γκρουπ. Χωρίς διαφοροποιήσεις στις αρχές του κουαρτέτου ήταν φτιαγμένο και το ακόλουθό τους άλμπουμ «Ixnay On The Hombre», που ίσως να μην αλλάξει τον ρου της ιστορίας του rock ‘n’ roll, αλλά εγγυημένα θα στοιχειώσει τις ζωές πολλών δεκαεξάρηδων ανά τον κόσμο. Ακούγοντας πάντως την ιδιότυπη, μαζί παραπονεμένη και περήφανη, ερμηνεία του Dexter Holland μπρος από τα μελωδικά punk ξεσπάσματα της μπάντας του, παραμένει η βαθιά απορία γιατί η ευρύτερη αναγνώριση έτυχε να χαμογελάσει σε αυτούς και όχι νωρίτερα σε αρκετούς άλλους, πιο ριζοσπάστες, πιο εμπνευσμένους και ακόμη και πιο κοντινούς στις φιγούρες των rock ‘n’ roll μύθων όπως, για παράδειγμα, τους Husker Du ή τους Sonic Youth. Ήταν άραγε απλώς μια υπόθεση χρονοδιαγράμματος;