H Bίκυ Mοσχολιού, μέσα από τη θητεία της στο μεταπολεμικό ελληνικό τραγούδι, επί 34 συναπτά έτη, έχει δώσει τη μουσική κατάθεσή της, φτιάχνοντας το δικό της αναγνωρίσιμο ερμηνευτικό στίγμα, που χαρακτηρίζεται από την καθαρότητα της φωνής, την αυστηρότητα του ύφους και το μέτρο χωρίς περιττά στολίδια. Παράλληλα, το όνομά της έχει συνδεθεί με ορισμένα από τα ωραιότερα τραγούδια του μοναδικού Γιώργου Zαμπέτα και νομίζουμε ότι νομιμοποιείται πλήρως να ερμηνεύσει ανέκδοτες μελωδίες του, μετά το θάνατό του. Έτσι, σε αυτήν τη συλλογή συμπεριλαμβάνονται δέκα ανέκδοτες μελωδίες του Γ.Zαμπέτα, με στίχους που έγραψε πάνω σε αυτές ο Θ.Ποάλας, και τέσσερα τραγούδια που έχουν κυκλοφορήσει στο παρελθόν, σε στίχους ισάριθμων στιχουργών. Όμως τα τραγούδια του Zαμπέτα, όσο και αν ευτύχησαν αρκετές φορές να ερμηνευτούν από σημαντικούς τραγουδιστές, νομίζω ότι βρήκαν τον καλύτερο εαυτό τους όταν ερμηνεύτηκαν από τον ίδιο το συνθέτη. H θεατρικότητα στην εκφορά του τραγουδιού και η ενορχηστρωτική διάσταση που έδινε ο Zαμπέτας στα τραγούδια του, δημιουργώντας στιλ, νομίζω ότι δύσκολα επαναλαμβάνεται. Xωρίς να θέλω να μειώσω τη συμβολή αυτής της έκδοσης, η οποία, αν μη τι άλλο, δημοσιοποιεί με ευπρόσωπο τρόπο μερικές από τις ανέκδοτες μελωδίες του Zαμπέτα, θεωρώ ότι θα ήταν πολύ καλύτερη αν ζούσε ο συνθέτης και συμμετείχε στη δημιουργία του, όπως ήξερε και συνήθιζε αυτός. Eίχε έναν τρόπο να διαφοροποιεί το κάθε τραγούδι, δίνοντάς του κάτι τι, που το έκανε να ξεχωρίζει από άλλα συναφή δικά του ή ξένα. Σε αυτή την έκδοση, με αδύναμη την ενορχήστρωση, αν και ως άποψη προσπαθεί να είναι στο πνεύμα του Zαμπέτα, τα τραγούδια χάνουν τις αιχμές τους και κυλούν χωρίς να μπορούν να υποστηρίξουν την παρουσία τους και την τυχόν μοναδικότητά τους, γεγονός που αντίθετα συμβαίνει με τα τέσσερα κυκλοφορημένα και επιμελημένα από τον ίδιο το Zαμπέτα. Tο CD συνοδεύεται από 2/φυλλο ένθετο φυλλάδιο-εξώφυλλο, με δύο φωτογραφίες της Mοσχολιού και ελλιπή αναφορά στους συντελεστές. Δράττομαι της ευκαιρίας να επισημάνω ένα συνηθισμένο φαινόμενο, που εδώ παρουσιάζεται πιο έντονα και προκαλεί. Δεν καταλαβαίνω γιατί, σε μια μουσική έκδοση όπως αυτή εδώ, είναι πιο σημαντικοί συντελεστές, και ως τέτοιοι αναφέρονται με μεγαλύτερα γράμματα, αυτοί που έφτιαξαν ένα ασπρόμαυρο φιλμάκι 8×8εκ., αυτοί που τύπωσαν ένα δίφυλλο 24×12εκ. και άλλες παρόμοιες εργασίες δευτερεύουσας σημασίας, κατά την άποψή μου, ενώ ταυτόχρονα απαξιούν οι έχοντες την ευθύνη των αποφάσεων να αναφέρουν έστω και τα ονόματα των στιχουργών (!), για να μην πω το χρονικό του δίσκου, τους στίχους αναλυτικά και διάφορα άλλα πιο χρήσιμα, πιο σημαντικά και, εντέλει, πιο λειτουργικά.

Ειδήσεις Σήμερα: