Literature

Στον «Πολιτικό» ο Πλάτων επιχειρεί να αναδείξει τη σπουδαιότητα της επιστήμης της διακυβερνήσεως, της πολιτικής τέχνης, την οποία θεωρεί ως την ανώτερη φροντίδα ολόκληρης της ανθρώπινης κοινωνίας

Ο «Σοφιστής», αναιρώντας τον υπερβολικό ελεατικό μονισμό και αποκολλώντας το ον από τη μακάρια ακινησία του, επανεξετάζει την πλατωνική θεωρία των ιδεών και προσδιορίζει τη θέση της μέσα στη γνώση

Ο «Σοφιστής» θεωρείται ως η μεταφυσική του Πλάτωνος και ως ο δυσκολότερος ίσως των διαλόγων του, αποτελεί δε σημείο αναφοράς στη μελέτη του όλου πλατωνικού έργου

Στον «Θεαίτητο» δημιουργούνται τουλάχιστον οι προϋποθέσεις για την προσέγγιση της αληθινής ουσίας της γνώσης

Ο πλατωνικός διάλογος «Θεαίτητος» εξετάζει τη φύση και τα είδη της γνώσης – ακριβέστερα, πραγματεύεται το ζήτημα της βέβαιης και εμπεριστατωμένης γνώσης

Στο εξόχως αντιφατικό συμπέρασμα του «Παρμενίδη» υποκρύπτεται ο θεμελιώδης για τον Πλάτωνα δυαδισμός ενότητας και πολλαπλότητας

Αντικείμενο και θεματικός πυρήνας του «Παρμενίδη», όπως φανερώνει και ο υπότιτλός του («Περί ιδεών»), είναι οι ιδέες

Κατά τον Σωκράτη, γνήσιος ρήτορας μπορεί να είναι μόνο ο φιλόσοφος, ο οποίος ξέρει την αληθή φύση των πραγμάτων για τα οποία μιλά

Ο «Φαίδρος» θεωρείται ως ένα από εκείνα τα έργα στα οποία ο Πλάτων έφθασε στο ύψιστο σημείο των πνευματικών ανησυχιών του

Το πέρασμα του φιλοσόφου από τη θεωρία στην πράξη, από τον ανέφελο θεωρητικό λόγο και στοχασμό στην ενεργητική παρέμβαση, στον ενεργητικό βίο

Μείζονος σημασίας για το ιδανικό πολίτευμα του Πλάτωνος είναι ασφαλώς η φύση και η αγωγή των ανθρώπων που καλούνται να ασκήσουν διοίκηση ως φιλόσοφοι

Το ιδανικό πολίτευμα («πολιτεία») του Πλάτωνος, διαποτισμένο από την ιδέα του αγαθού, αποβλέπει σε έναν υψηλό σκοπό, στη διαμέσου της παιδείας ανάπτυξη ανθρώπινων αξιών και αρετών

Θεματικός πυρήνας της «Πολιτείας» του Πλάτωνος είναι το ζήτημα της δικαιοσύνης

Στον «Φαίδωνα» συμπλέκονται και συνυφαίνονται από τη μια η βαθιά συγκίνηση για το θάνατο του σοφού άνδρα και από την άλλη η εδραία πεποίθηση για την αθανασία, την αιώνια ύπαρξη της ψυχής

Στον πυρήνα του «Φαίδωνος», του σπουδαίου πλατωνικού συγγράμματος, βρίσκεται η ψυχή, και ειδικότερα το ζήτημα της επιμέλειας και –συνακόλουθα– της αθανασίας της ψυχής

Το «Συμπόσιον» χαρακτηρίζεται ως η αρχή της διαδρομής που ακολούθησε η Δυτική σκέψη προς την κατανόηση και την ερμηνεία του πολύπλοκου φαινομένου του έρωτα στις ποικίλες μορφές και εκφάνσεις του

Το «Συμπόσιον» θεωρείται ένα από τα πλέον γοητευτικά κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας

Ο Σωκράτης πλέκει στον «Μενέξενο» το εγκώμιο της Αθήνας με ασύγκριτη μαεστρία και ευστροφία, αλλά και με μια λεπτή –σχεδόν ανεπαίσθητη– ειρωνεία, σύμφυτη με τη βαθιά ριζωμένη ελεγκτική του διάθεση

Στην εριστική μέθοδο των σοφιστών ο Σωκράτης αντιπαραθέτει τη δική του μέθοδο διδασκαλίας, την περίφημη σωκρατική διαλεκτική, το σωκρατικό έλεγχο, που στόχο έχει τη γνώση και την αλήθεια

Στον «Κρατύλο» ελέγχεται κατ’ αρχήν η ορθότητα των ονομάτων, ερευνάται η διαρκώς μεταβαλλόμενη γλώσσα και φανερώνεται η σχέση μεταξύ της γλώσσας και της αληθούς γνώσης των πραγμάτων