Opinion

Ο Αλέξης Τσίπρας είναι παγιδευμένος στο «σύνδρομο του 3%». Κι όμως, θα μπορούσε να αποκομίσει διδάγματα από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο Λονδίνο

Μακριά από τους ρακοσυλλέκτες πληροφοριών. Μακριά από εκείνους τους ρυπαρούς που φυλάσσουν μνήμες. Μακριά από όσους εξακολουθούν με γαϊδουρινό πείσμα να θυμούνται ότι, εάν δεν έσκαγε η βόμβα στα χέρια του Σάββα Ξηρού, εσύ θα επέμενες σε business as usual.

Κάκιστη η διαχείριση του θέματος από τον ευρωβουλευτή Στέλιο Κυμπουρόπουλο. Kάκιστη και η προσπάθειά του να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα

Οσο λοιπόν ο Πέδρο Μαρτίνς διανύει την άκρως πετυχημένη θητεία του στον πάγκο του Ολυμπιακού, ο Μανόλο Χιμένεθ μετρά τρεις δικές του διαφορετικές εποχές στην ΑΕΚ.

Χρήσιμο είναι να ταξινομήσουμε τα projects που βρίσκονται πάνω στο τραπέζι, ώστε να εκτιμήσουμε τις πιθανότητες υλοποίησής τους, πρωτίστως βάσει των αναγκών της αγοράς.

Το σχέδιο μετάβασης της χώρας στη μετακορωνοϊό εποχή, στην πράσινη ανάπτυξη και την ψηφιακή εποχή είναι η μεγάλη ευκαιρία, δεδομένων των τεράστιων πόρων που το συνοδεύουν και των σημαντικών κεφαλαίων που μπορεί να κινητοποιήσει από τις τράπεζες και τον ιδιωτικό τομέα.

Η ημέρα της συνέντευξης Τύπου του υπουργού Τουρισμού σημαδεύτηκε από ρεκόρ κρουσμάτων.

Θα υπάρξουν άραγε στην Ελλάδα μαζικές διαδηλώσεις για τα θύματα της έμφυλης βίας; Ή για τους νεκρούς της τρομοκρατίας; Ή μόνο θα αναλωνόμαστε στις υποθέσεις που κάποιοι μας «σερβίρουν»;

Η παραβατικότητα μέσα στα πανεπιστήμια και γύρω από τα κινήματα και τα διάφορα μέτωπα, που επιβιώνει στην Ελλάδα, έχω την εντύπωση ότι είναι μεγάλη ακριβώς επειδή υπάρχει μια νομοθεσία που επιτρέπει την ατιμωρησία

Εχεις δίκιο που ανησυχείς τόσο πολύ όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους ανεύθυνους ή έχεις αρχίσει να παρανοείς;

Το Σύνταγμα και στην τελευταία του μορφή του 2019 με αναφορά στην εξέγερση του Ίλιντεν και στις διακηρύξεις της αναγνωρίζει όλες αυτές τις ομάδες ως συστατικά στοιχεία της χώρας και φυσικά διακηρύσσει το σεβασμό των δικαιωμάτων τους και την ισοτιμία τους

Τα γεγονότα της Νέας Σμύρνης έδειξαν ότι ως Ελληνες παραμένουμε επιρρεπείς στις ακρότητες και «ξεφεύγουμε» στην πρώτη ευκαιρία. Γράφει ο Αγγελος Αλ. Αθανασόπουλος.

Τι πιστεύουν άραγε οι αστυνομικοί που προβαίνουν σε αυθαιρεσίες κατά πολιτών; Οτι θα κρύψουν τα εγκλήματά τους όταν κάθε κινητό έχει και μια κάμερα και καταγράφει τα πάντα;

Τα νέα παιδιά βρίσκονται σε σύγχυση ως προς τη σεξουαλικότητά τους; Ή, όπως παρατηρεί η Τζο Ελισον των «Financial Times» με το γνωστό βρετανικό φλέγμα, «προτιμούν το κρασί από την ετικέτα»;

Γιατί λοιπόν έγινα Ολυμπιακός; Δεν ξέρω. Ισως επειδή ήταν η ομάδα του Πειραιά και ο Πειραιάς ήταν για μένα το μαγικό σημείο απ' όπου ξεκινούσε το ταξίδι για τη Σύρο

Είναι πραγματικά απίστευτο πώς αυτή η ταινία γυρίστηκε το 1958 και προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1959, ενώ καλά - καλά δεν είχαν ακόμη κλείσει δέκα χρόνια από τη λήξη του εμφυλίου πολέμου.

Οι επαναστάσεις - το αντιλαμβάνεσαι διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές των αποστειρωμένων επίσημων αφηγήσεων - ήταν εκρήξεις κεφιού

Ποτέ δεν ακολουθήσαμε το παράδειγμα επιτυχημένων χωρών. Εκτός ΕΕ, βέβαια. Οπως η Αυστραλία και η Νέα Ζηλανδία λ.χ. Πολιτική μηδενικών κρουσμάτων.