Ο Τζον Γουότερς απεχθάνεται το καλό γούστο, τον Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ και (πλέον) τα ναρκωτικά

Με την επανέκδοση των ταινιών «Hairspray» και της «πιο οργισμένης ταινίας» του, «Desperate Living», ο «Πάπας του Trash», Τζον Γουότερς, αναπολεί νεκρά σκυλιά, βρώμικους αρουραίους κι αναρωτιέται γιατί δεν υπάρχουν πια πρωτότυποι χοροί.

Ο Αμερικανός σκηνοθέτης θυμάται μιλώντας στον Guardian τη μέρα που η κωμωδία του «Hairspray» του 1988 έλαβε το πιστοποιητικό «ακατάλληλο για ανηλίκους». «Ήταν φρικτό» λέει.

Το αδύνατο

Μέχρι τότε, ο Γουότερς, που είχε βαφτιστεί «Πάπας του Trash» από τον μυθιστοριογράφο Γουίλιαμ Σ. Μπάροουζ, ήταν διαβόητος για το ότι κινηματογραφούσε το αδύνατο να κινηματογραφηθεί.

Στην ταινία «Eat Your Makeup», αναπαρέστησε τη δολοφονία του JFK μόλις πέντε χρόνια μετά το γεγονός, επιλέγοντας τη θορυβώδη καρατερίστα Divine για τον ρόλο της Τζάκι Κένεντι.

Εφηύρε μια βλάσφημη σεξουαλική πράξη που ονόμασε «rosary job» στην ταινία «Multiple Maniacs», στην οποία εμφανιζόταν επίσης ένας βιασμός από έναν γιγάντιο αστακό. Το πιο αποκρουστικό, όμως, ήταν ότι στην ταινία «Pink Flamingos» έπεισε τη Divine να καταπιεί ένα φρέσκο σκυλίσιο περίττωμα μπροστά στην κάμερα.

Φωτό: Emily Anderson

Μια οικογενειακή ταινία (;)

Το Hairspray δεν στερείται εκκεντρικοτήτων: υπάρχουν τρυφερές πινελιές συμβολικής ασχήμιας (εμετός σε ένα λούνα παρκ, ένας αρουραίος που διακόπτει ένα ραντεβού υπό το φως του φεγγαριού), η υπέροχη εικόνα της Ντέμπι Χάρι να κρύβει μια βόμβα κάτω από την περούκα της σε σχήμα κυψέλης, και η Divine στους διπλούς ρόλους μιας νοικοκυράς από το Μπάλτιμορ και ενός ρατσιστή τηλεοπτικού αφεντικού.

Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με το περιοδικό «Rolling Stone», ήταν μια οικογενειακή ταινία που «θα μπορούσαν να λατρέψουν τόσο οι Μπρέιντι όσο και οι Μάνσον».

Το περιφρονητικό γουργούρισμα

Μιλώντας στον Guardian από το σπίτι του στο ειδυλλιακό παραθαλάσσιο Προβινστάουν της Μασαχουσέτης, ο Γουότερς ανατριχιάζει στη μνήμη εκείνης της πρώτης και μοναδικής ταινίας με αξιολόγηση «ακατάλληλη»: «Φοβόμουν. Νόμιζα ότι οι θαυμαστές μου θα στρέφονταν εναντίον μου».

Ο 80χρονος προκλητικός σκηνοθέτης έχει κλείσει την κάμερά του για την πρωινή βιντεοκλήση με τη Βρετανική εφημερίδα, αλλά η φωνή του είναι τόσο ηχηρή που δίνει την αίσθηση ότι βρίσκεται ακριβώς μέσα στο δωμάτιο: η νωχελική προφορά, οι υψηλές νότες της προσποιητής κωμικής οργής, το περιφρονητικό γουργούρισμα που υποδηλώνει ένα σούφρωμα των χειλιών.

Ο δημοσιογράφος Ryan Gilbey του Guardian του ζητάει να περιγράψει την εμφάνισή του, νιώθοντας λίγο σαν κάποιος που αναπνέει βαριά σε τηλεφωνικό σεξ σε μια από τις ταινίες του, και εκείνος τον εξυπηρετεί πρόθυμα: «Φοράω ζιβάγκο, ένα παντελόνι και κάλτσες Paul Smith».

Το 2019, ο Πρόεδρος Τραμπ χαρακτήρισε τη Βαλτιμόρη, τη γενέτειρα του Γουότερς, ως «ένα χάος γεμάτο αρουραίους και τρωκτικά», προκαλώντας μια έντονη αντίδραση από τον σκηνοθέτη: «Προτιμώ τους αρουραίους και τις κατσαρίδες της Βαλτιμόρης οποιαδήποτε στιγμή από τα ψέματα και τον ρατσισμό της Ουάσινγκτον σας, κύριε Τραμπ»

Δεν κατάφερε να βρει χρηματοδότηση

Αν και ο Γουότερς παραμένει απασχολημένος γράφοντας βιβλία και περιοδεύοντας με το ζωντανό σόου του με προφορική ποίηση, δεν έχει σκηνοθετήσει ταινία από το A Dirty Shame, την κωμωδία του 2004, για τη σεξουαλική υστερία σε μια μικρή πόλη.

Πριν από μερικά χρόνια δεν κατάφερε να συγκεντρώσει χρηματοδότηση για μια διασκευή του μελαγχολικού μυθιστορήματός του Liarmouth, παρά τη συμμετοχή της Όμπρεϊ Πλάζα και δεν υπάρχουν νέες ταινίες στα σκαριά.

Ευτυχώς, λοιπόν, που υπάρχουν οι παλιές ταινίες: η εξειδικευμένη εταιρεία Criterion έχει κυκλοφορήσει σε Blu-ray με όλα τα εξτρά το «Hairspray» και το χυδαίο αλλά απολαυστικό παραμύθι για ενήλικες του 1977 «Desperate Living», το οποίο διαδραματίζεται στο Mortville, ένα γκέτο κακοποιών που κυβερνάται από την τρελή βασίλισσα Καρλότα (την οποία υποδύεται η αστεία Έντιθ Μάσεϊ).

Το εισιτήριο για το mainstream

Το «Hairspray» σηματοδότησε την απρόσμενη είσοδο του Γουότερς στο mainstream Χόλιγουντ, ανοίγοντας τον δρόμο για κοφτερές αλλά μη απειλητικές κωμωδίες με πραγματικούς σταρ: τον Τζόνι Ντεπ («Cry-Baby»), την Κάθλιν Τέρνερ («Serial Mom») και την Κριστίνα Ρίτσι («Pecker»).

Επίσης, έδωσε το έναυσμα για ένα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ που κέρδισε πολλά βραβεία Τόνι το 2003, καθώς και για μια δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά με πρωταγωνιστή τον Τζον Τραβόλτα το 2007.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη John Waters Divine Trash Page (@john_waters_divine_trash_page)

Η σχέση με τη Divine

Η ταινία «Desperate Living», από την άλλη πλευρά, παραμένει το αδύναμο σημείο της φιλμογραφίας του. «Δεν είχε καλή πορεία όταν βγήκε», παραδέχεται.

Η απουσία της Divine ίσως να είχε κάποια σχέση με αυτό. Αρχικά είχε επιλεγεί για τον ρόλο μιας οργισμένης λεσβίας που υποβάλλεται τόσο σε φαλλοπλαστική όσο και σε έκτρωση, αλλά τελικά ήταν απασχολημένος με το θέατρο.

«Νομίζω ότι ήθελε επίσης να απομακρυνθεί λίγο από εμένα, για να αποδείξει πόσο καλός ηθοποιός ήταν» λέει ο Γουότερς.

Λατρεία στη φρίκη

Μπορεί να είναι σκανδαλωδώς αστεία, αλλά η ταινία «Desperate Living» μοιάζει πιο βαριά και λιγότερο ευδιάθετη από πολλά άλλα έργα του Γουότερς. «Είναι η πιο οργισμένη ταινία μου», λέει. «Και η πιο άσχημη.» Χωρίς λόγο.

Τι γίνεται με τη σκηνή όπου ένα αυτοκίνητο πατάει ένα σκυλί; «Δεν ήταν τόσο αηδιαστικό», διαμαρτύρεται ο Γουότερς, ο οποίος προμήθευσε το ζώο από τον καταψύκτη ενός εργαστηρίου νοσοκομείου.

«Ήταν ήδη νεκρό. Και κατάφερε να εμφανιστεί σε ταινία». Εγώ σκεφτόμουν περισσότερο το γεγονός ότι ο σκύλος δεν είχε ξεπαγώσει εντελώς, οπότε κομμάτια του κόλλησαν στον άξονα και έπρεπε να αφαιρεθούν με κόπο για μια δεύτερη λήψη.

«Α, ναι, αυτό είναι αλήθεια», παραδέχεται με ένα βαθύ γέλιο. «Ο λαμπερός κόσμος της κινηματογραφικής παραγωγής».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη AnOther Magazine (@anothermagazine)

Η σχέση του με τα ναρκωτικά

Το «Desperate Living» ήταν επίσης η πρώτη ταινία του που γράφτηκε χωρίς τη βοήθεια της μαριχουάνας.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι, όταν γνωρίζουν επιτυχία, γίνονται εθισμένοι στην κοκαΐνη ή κάτι τέτοιο. Εγώ όμως, τη στιγμή που γνώρισα επιτυχία, σταμάτησα να παίρνω ναρκωτικά». Γιατί;

«Ήθελα να συνεχίσω και να μην αποσπάται η προσοχή μου». Τα έχει δοκιμάσει όλα. «Μισούσα την ηρωίνη. Όλη αυτή η φαγούρα και το ξύσιμο. Ευτυχώς, δεν είμαι μουσικός τζαζ, οπότε δεν τη χρειαζόμουν». Ιδιαίτερη περιφρόνηση επιφυλάσσει για το ecstasy. «Ένα ναρκωτικό που σε κάνει να αγαπάς τους πάντες δεν είναι για μένα», λέει με περιφρόνηση.

«Κάθε λέξη»

Το 2019, ο Πρόεδρος Τραμπ χαρακτήρισε τη Βαλτιμόρη, τη γενέτειρα του Γουότερς, ως «ένα χάος γεμάτο αρουραίους και τρωκτικά», προκαλώντας μια έντονη αντίδραση από τον σκηνοθέτη: «Προτιμώ τους αρουραίους και τις κατσαρίδες της Βαλτιμόρης οποιαδήποτε στιγμή από τα ψέματα και τον ρατσισμό της Ουάσινγκτον σας, κύριε Τραμπ».

Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια τώρα για να βρούμε παραλληλισμούς μεταξύ του σημερινού προέδρου των ΗΠΑ και της βασίλισσας Καρλότα, η οποία προσβάλλει άνετα τους υπηκόους της («Γεια σου, ηλίθιε! Γεια σου, άσχημε!») και εκδίδει αυθαίρετα διατάγματα: «Κάθε λέξη που προφέρω πρέπει να θεωρείται ως άμεση διακήρυξη!»

Το σχέδιο της Καρλόττας να εμβολιάσει τους κατοίκους του Μόρτβιλ με λύσσα θυμίζει μάλιστα την αδιάφορη στάση της σημερινής κυβέρνησης απέναντι στη δημόσια υγεία. «Αυτός ο τρελός ο Ρόμπερτ Κένεντι Τζούνιορ», αναφωνεί ο Γουότερς. «Πώς κατάφερε να διοριστεί;» Και αρχίζει να ψάλλει: «“Έι, έι, Ρ.Φ.Κ./ Πόσα παιδιά με Covid σκότωσες σήμερα;”».

Υπάρχει κάτι για το οποίο δεν θα έκανε αστεία ο Γουότερς; «Σίγουρα δεν πρόκειται να ασχοληθώ με το Ισραήλ και όλη αυτή την κατάσταση. Θα ήταν χαμένη υπόθεση για μένα ακόμα και να προσπαθήσω. Αλλά πάντα κινούμαι στα όρια του τι δεν μπορείς να κοροϊδέψεις. Σε όλες τις ταινίες μου, κοροϊδεύω πράγματα που μου αρέσουν, όχι πράγματα που μισώ. Γι’ αυτό και τη γλιτώνω εδώ και 60 χρόνια».

*Οι ταινίες «Desperate Living» και «Hairspray» κυκλοφορούν από την Criterion στις 20 Ιουλίου.

*Με στοιχεία από theguardian.com | Αρχική Φωτό: Public Domain