Pink Floyd: Ο Ρότζερ Γουότερς επανεκτελεί το Comfortably Numb για την Γάζα – «Ποτέ ξανά απαθείς»

Ο από πάντα πολιτικοποιημένος Ρότζερ Γουότερς των Pink Floyd επιστρέφει με ένα κομμάτι για την τραγωδία στη Λωρίδα της Γάζας.

Σε συνεργασία με την Παλαιστίνια Μόνα Μιάρι, ο Γουότερς επαναπροσδιορίζει τον θρυλικό ύμνο του σπουδαίου συγκροτήματος, το Comfortably Numb, μετατρέποντάς τον σε ένα μανιφέστο στήριξης προς τον παλαιστινιακό λαό και τον αγώνα του για ελευθερία.

Το ασπρόμαυρο μουσικό βίντεο, το οποίο δόθηκε στη δημοσιότητα λίγες ημέρες μετά την κυκλοφορία του κομματιού στις ψηφιακές πλατφόρμες, εναλλάσσεται ανάμεσα σε πλάνα των δύο καλλιτεχνών στο στούντιο και εικόνες απόλυτης καταστροφής στη Γάζα.

Οι φακός εστιάζει σε απέραντους σωρούς από μπάζα, εκεί όπου κάποτε έστεκαν ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα, αλλά και στους επιζώντες του πολέμου. Άνθρωποι που επιμένουν να ξαναχτίζουν τις ζωές τους, δεσμευμένοι να βρουν στιγμές φωτός και χαράς μέσα στα ερείπια, συνθέτουν μια αφήγηση αντίστασης μέσα από την ίδια την ύπαρξη.

Πρόκειται για την ιστορία ενός λαού που αρνείται να βυθιστεί στην «βολική παράλυση» (comfortably numb) του πολέμου.

Διάλογος θρήνου και ελπίδας

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Roger Waters (@rogerwaters)

Ο Γουότερς, εμφανώς γερασμένος και συντετριμμένος από τη θλίψη, ερμηνεύει τους εναρκτήριους στίχους της αυθεντικής εκτέλεσης, με τη Μιάρι να απαντά στα αραβικά, θρηνώντας για το σπίτι που χάθηκε και τη σιωπή που σκέπασε τα πάντα μετά την καταστροφή.

Στην επόμενη στροφή, ο ροκ σταρ εξομολογείται πως οι κραυγές των ανθρώπων της Παλαιστίνης ταξιδεύουν πάνω από τους ωκεανούς και τον βρίσκουν μέχρι τη Νέα Υόρκη, με τη Μιάρι να «αντεπιτίθετα»ι τραγουδώντας για τα δικά της όνειρα ελευθερίας και ένα νέο ξημέρωμα που θα σπάσει το σκοτάδι.

Στο αποκορύφωμα, οι δύο φωνές ενώνονται σε μια κοινή υπόσχεση: «Δεν θα είμαστε ποτέ απαθείς».

Μεταμέλεια για μια αφύπνιση που άργησε πολύ

Προς το τέλος του κομματιού, ο Γουότερς εκφράζει τη βαθιά του λύπη για το γεγονός ότι δεν είχε συνειδητοποιήσει νωρίτερα το μέγεθος της αδικίας.

Σημειώνει με πίκρα πως το 1948, τη χρονιά της Νάκμπα (της παλαιστινιακής καταστροφής και του εκτοπισμού), ο ίδιος ήταν μόλις πέντε ετών και στον δυτικό κόσμο επικρατούσε πλήρης άγνοια.

Σήμερα, ζητά να καθαρίσει ο πίνακας και η ιστορία να επιστρέψει στο 1948, πριν οι έποικοι κλέψουν τη γη, τότε που το κλειδί της γιαγιάς ξεκλείδωνε ακόμα την πόρτα, η ελιά ήταν σύμβολο σεβασμού και κάθε ανθρώπινη ζωή θεωρούνταν ιερή.

Το κομμάτι κλείνει με μια κατηγορηματική απαίτηση για ίσα δικαιώματα για όλους, «από τον ποταμό έως τη θάλασσα».

Σε κοινή τους συνέντευξη στο Dazed MENA, η Μόνα Μιάρι μίλησε για τη δυσκολία της καλλιτεχνικής δημιουργίας εν μέσω μιας ανθρωπιστικής καταστροφής.

Όπως εξομολογείται, μετά τις 7 Οκτωβρίου αδυνατούσε ακόμη και να εμφανιστεί στη σκηνή, θεωρώντας «ανοησία» την ιδέα ότι η μουσική μπορεί να σώσει τον κόσμο. Η κατάσταση έγινε ακόμη πιο άβολη για την ίδια όταν διαπίστωσε ότι η Παλαιστίνη άρχισε να μετατρέπεται σε μόδα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με πολλούς να εκμεταλλεύονται την τραγωδία της πατρίδας της για προσωπική προβολή.

Η συνεργασία της με τον Ρότζερ Γουότερς γεννήθηκε μόνο όταν οι δύο καλλιτέχνες αποφάσισαν να απορρίψουν τις εμπορικές συνταγές και να στήσουν έναν ωμό, ειλικρινή διάλογο, όπου εκείνος αποτύπωνε την οργή και την απόσταση από τη Νέα Υόρκη κι εκείνη απαντούσε ως μια φωνή που κουβαλάει αβάσταχτο πόνο και αβοηθητότητα.

«Είναι μια συζήτηση μεταξύ ενός ηλικιωμένου Άγγλου στη Νέα Υόρκη και μιας νεαρής Παλαιστίνιας» είπε ο Γουότερς, μια δημιουργική ανταλλαγή μεταξύ δύο ακτιβιστών.

«Δύο ακτιβιστές, μια κραυγή»

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Dazed MENA (@dazedmiddleeast)

Ο Ρότζερ Γουότερς, πιστός στην πολιτική του οξύτητα, χρησιμοποιεί τη συνέντευξη για να εξαπολύσει μια σκληρή επίθεση κατά του κράτους του Ισραήλ, χαρακτηρίζοντας ολόκληρο το σιωνιστικό εγχείρημα ως «τη χειρότερη ιδέα που είχε ποτέ κανείς στην ιστορία».

Ο συνιδρυτής των Pink Floyd δηλώνει κατηγορηματικά ότι αυτό το πολιτικό project έχει φτάσει στο τέλος του, εκφράζοντας παράλληλα τον τρόμο του για το γεγονός ότι οι ηγέτες του διαθέτουν πυρηνικά όπλα και την αυτοκτονική «επιλογή του Σαμψών».

Για τον Γουότερς, το νέο Comfortably Numb είναι πολλά περισσότερα από ακόμη ένα cover λέει -είναι μια πολιτική γραμμή στην άμμο.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η σύγκριση που κάνουν οι δημιουργοί ανάμεσα στο αυθεντικό κομμάτι του 1979 και τη σημερινή του εκδοχή.

Ενώ το αρχικό Comfortably Numb ήταν ένας διάλογος ανάμεσα σε έναν γιατρό και έναν «λιωμένο» από τις ουσίες ροκ σταρ, η νέα εκτέλεση μετατρέπεται σε μια συζήτηση ανάμεσα σε δύο ακτιβιστές διαφορετικών γενεών και πολιτισμών.

Η πιο συγκλονιστική προσθήκη στο κομμάτι είναι το νανούρισμα που ζήτησε να μπει στο φινάλε η Μιάρι, εμπνευσμένη από τις παλαιστίνιες γιαγιάδες.

Όπως εξηγεί η Μιάρι, ένιωσε το χρέος να δημιουργήσει έναν χώρο για να τιμήσει τα σφαγιασμένα βρέφη και τις μητέρες που δεν πρόλαβαν να τα αποχαιρετήσουν, φανταζόμενη έναν διάλογο μεταξύ τους κάπου ψηλά στον ουρανό, εκεί όπου κανένας πόλεμος δεν μπορεί πια να ταράξει την ησυχία τους.

Βρετανία εναντίον Γουότερς

Η κίνηση αυτή έρχεται να προστεθεί στη μακρά ιστορία του Ρότζερ Γουότερς ως ένθερμου υποστηρικτή της παλαιστινιακής υπόθεσης, μια στάση που πλέον του δημιουργεί σοβαρά νομικά προβλήματα.

Ο μουσικός αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο ποινικής δίωξης στη Μεγάλη Βρετανία λόγω της δημόσιας στήριξής του προς την οργάνωση Palestine Action.

Παρά το γεγονός ότι το βρετανικό κοινοβούλιο έχει απαγορεύσει τη συγκεκριμένη οργάνωση, ο Γουότερς δήλωσε δημόσια πως «δεν πρόκειται για τρομοκρατική οργάνωση», μια τοποθέτηση που ενδέχεται να τον οδηγήσει σύντομα ενώπιον των δικαστικών αρχών της πατρίδας του.