Ημέρα Αποκάλυψης – Η επιστροφή του Σπίλμπεργκ είναι κλασικά απολαυστική (την πρώτη ώρα)

Και τα πήγαινε τόσο καλά. Αυτή η τελευταία ταινία επιστημονικής φαντασίας του Στίβεν Σπίλμπεργκ ξεκινά με εκπληκτική αυτοπεποίθηση -με μια γροθιά στο πρόσωπο, κατευθείαν στην κάμερα.

Βρισκόμαστε σε έναν θορυβώδη αγώνα ΜΜΑ, ενώ ο ηρωικός κομπιουτεράκιας Ντάνιελ Κέλνερ (Τζος Ο’Κόννορ) κινείται νευρικά ανάμεσα στο κοινό, έτοιμος να εκτελέσει μια μυστική ανταλλαγή τσαντών, ενώ προσπαθεί να ξεφύγει από μια απειλητική οργάνωση που παρακολουθεί εξωγήινους, με επικεφαλής τον κακό Νόα Σκάνλον (Κόλιν Φερθ).

Οι ντυμένοι στα μαύρα μπράβοι αφθονούν. Τα όπλα είναι έτοιμα. Η ένταση εκτοξεύεται στα ύψη.

Και όλα τα σπιλμπεργκικά μοτίβα είναι παρόντα, συμπεριλαμβανομένων των ενθουσιωδών πνευστών του Τζον Γουίλιαμς, των τρελών ακροβατικών σε ένα γεμάτο δωμάτιο (σκεφτείτε τη σκηνή στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης από το «Ιντιάνα Τζόουνς και ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού») και εκείνης της χαριτωμένης, αντιδιαισθητικής στιγμής όταν οι χαρακτήρες εντοπίζουν τον κίνδυνο και, αντί να πηδήξουν στην άκρη όπως θα έκαναν οι πραγματικοί άνθρωποι, παγώνουν, με το στόμα ανοιχτό, ακριβώς για όσο χρειάζεται ώστε η κάμερα να κάνει μια πλούσια κίνηση προς τα πανέμορφα, φωτογενή πρόσωπά τους. Θεέ μου, ο Σπίλμπεργκ είναι καλός.

Άπταιστα εξωγήινα

Η ταινία γίνεται για λίγο ακόμα καλύτερη, με την εμφάνιση της τηλεοπτικής μετεωρολόγου Μάργκαρετ Φέρτσάιλντ, που υποδύεται η Έμιλι Μπλαντ, η οποία φαίνεται να έχει υποστεί ένα μικρό εγκεφαλικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια του πρωινού και έτσι αρχίζει να μιλάει άπταιστα ρωσικά, μετά κορεατικά και στη συνέχεια μια εξωγήινη γλώσσα.

Σύντομα εξελίσσεται σε μια εξαιρετικά πιστευτή κοσμική μεσσιανική φιγούρα που θέλει απεγνωσμένα να αποφύγει το πεπρωμένο της και της δίνεται ακόμη και μια παραλλαγή του λόγου «παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο» από τη Βίβλο -μόνο που εδώ φωνάζει: «Δεν είμαι έτοιμη να τα ξέρω όλα!».

«Ωστόσο, καθώς η ταινία προχωράει πέρα από την πρώτη ώρα, και παρά τις εξαιρετικές ερμηνείες, ειδικά της Μπλαντ, εξελίσσεται σε μια εξαιρετικά υποκριτική εκδοχή του Men in Black (επίσης παραγωγή του Σπίλμπεργκ), πριν καταρρεύσει σε κλισέ, αντικλιμακωτικές καταλήξεις και το είδος του γλυκανάλατου κηρύγματος» – Kevin Maher στους Times

Θεός και UFO

Από την πρώτη κιόλας συναρπαστική ώρα, δημιουργεί τόσα πολλά ενδιαφέροντα ερωτήματα. Τι έχει ο Ντάνιελ στην τσάντα του; Γιατί προσπαθεί να ξεφύγει από τους εξωγήινους παρατηρητές του Σκάνλον; Γιατί η κοπέλα του, η Τζέιν (Εύα Χιούσον), είναι πρώην καλόγρια, και γιατί τον πηγαίνει για ασφάλεια σε ένα μοναστήρι που μοιάζει να έχει βγει κατευθείαν από το «The Sound of Music», και όπου η ευγενική αδελφή Μόρα (Ελίζαμπεθ Μάρβελ) φαίνεται έτοιμη να ξεσπάσει σε μια δυνατή ερμηνεία του «Πώς λύνεις ένα πρόβλημα όπως… η διπλή πίστη τόσο στον Παντοδύναμο όσο και σε εξωγήινες μορφές ζωής;».

Α, και γιατί ο Σκάνλον καταλαμβάνει τα σώματα άτυχων πολιτών με τον ίδιο τρόπο που η οικολογική ακτιβίστρια Μέιμπελ οδηγούσε έναν ρομποτικό κάστορα στην πρόσφατη ταινία της Pixar «Hoppers»;

«Ωστόσο, καθώς η ταινία προχωράει πέρα από την πρώτη ώρα, και παρά τις εξαιρετικές ερμηνείες, ειδικά της Μπλαντ, εξελίσσεται σε μια εξαιρετικά υποκριτική εκδοχή του Men in Black (επίσης παραγωγή του Σπίλμπεργκ), πριν καταρρεύσει σε κλισέ, αντικλιμακωτικές καταλήξεις και το είδος του γλυκανάλατου, κηρυγματικού και εμετικού συναισθήματος που θα έκανε ακόμη και την Hallmark να σφίξει τα δόντια» σχολιάζει ο Kevin Maher στους Times.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Disclosure Day (@disclosureday)

«Σε καταλαβαίνω»

Η ενσυναίσθηση, όπως μαθαίνουμε, είναι το μεγαλύτερο δώρο που έχουν να προσφέρουν οι εξωγήινοι. Η Μάργκαρετ το αποδεικνύει κοιτάζοντας κατάματα τους φονικούς μπράβους και επικοινωνώντας με τους αγαπημένους τους, ενώ παράλληλα ξεστομίζει γλυκανάλατα κλισέ για τη συμπόνια, τη συγχώρεση και το να φέρεσαι καλά στους ανθρώπους.

Στην ευρύτερη κοσμοθεωρία της ταινίας, που βασίζεται σε ένα συνονθύλευμα σεναρίου του σταθερού συνεργάτη του Σπίλμπεργκ, Ντέιβιντ Κοπ (Jurassic Park, War of the Worlds κ.ά.), ο πλανήτης βρίσκεται στο χείλος ενός πυρηνικού πολέμου, χάρη στην κακιά Βόρεια Κορέα. Αλλά προφανώς οι περίπλοκες πραγματικότητες της γεωπολιτικής, της ανισότητας των πόρων και της ενδεχομένως επιθετικής εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με τη δύναμη του να αγγίζεις κάποιον αδύναμα στον ώμο και να του λες: «Σε καταλαβαίνω».

Και όλο το υλικό με τους εξωγήινους είναι εξίσου απογοητευτικό, με αποκορύφωμα μια συρροή από βίντεο του YouTube τόσο κακόγουστα που προκαλούν γέλια, σε συνδυασμό με έναν παρουσιαστή ειδήσεων που γουργουρίζει:

«Θεέ μου, αυτό είναι εκπληκτικό», ενώ όλοι στην οθόνη καταρρέουν από δέος, σε αντίστροφη αναλογία με την πλήξη και την αμηχανία που θα νιώσουν οι περισσότεροι θεατές στις αίθουσες. Στο τέλος, δυστυχώς, δεν υπάρχει τίποτα πρωτότυπο εδώ, ή τουλάχιστον τίποτα που να μπορεί να συγκριθεί, ας πούμε, με το κατά πολύ ανώτερο δράμα του Τζόρνταν Πιλ για τα UFO, Nope. Αντίθετα, είναι απλώς ένας κακός αναμασήματος του Σπίλμπεργκ, κακώς αναθερμασμένος, χλιαρός και με επιπλέον μελάσα.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Disclosure Day (@disclosureday)

• Προπώληση εισιτηρίων inTickets  

*Το άρθρο είναι η κριτική του Kevin Maher στους thetimes.com