Ο Πόντιος Πιλάτος στη Μονή Πετράκη

Οφείλουμε ευθύς εξαρχής να ξεκαθαρίσουμε ότι οιαδήποτε ημερίδα με συγγενές θέμα – «Η αξιοπιστία των θαυμάτων κατά τον 21ο αιώνα» ή «Το ράσο του κληρικού ως ποινικό αλεξίσφαιρο» – σε οιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, ακόμη και σε εκείνες που έχουν μεγάλη θρησκευτική παράδοση (όπως η Ιταλία, η Πολωνία, η Γαλλία και η Ισπανία), θα διοργανωνόταν αποκλειστικά από καλλιτεχνικά γκρουπούσκουλα που ομνύουν στο όνομα των Μόντι Πάιθον ή του Μίστερ Μπιν. Εδώ όμως, στην υπέροχη πατρίδα μας, τη σταθερά προσηλωμένη στην υποκρισία, θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά ώστε να μη μας πιάσουν νευρικά γέλια κατά την απέλπιδα προσπάθειά μας να προσποιηθούμε ότι συζητάμε για κάτι σοβαρό και καθόλα άξιο διχογνωμίας. Στο κάτω-κάτω της γραφής, η Ελλάδα ανέδειξε πρώτη την επιθεώρηση ως θεατρικό είδος, αλλά και πρώτη τη δολοφόνησε, ένεκα αθέμιτου ανταγωνισμού με την πραγματικότητα.

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Φέτος τον Ιούνιο, σε ραδιοφωνική του συνέντευξη, ο μητροπολίτης Αργολίδας Νεκτάριος έξυσε μια πληγή που πολλοί ιεράρχες, πιθανόν και ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ευελπιστούσαν ότι είχε κλείσει οριστικά, ήδη από το όχι και τόσο μακρινό 2017.  Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ένας άλλος ποιμένας, ο σημερινός μητροπολίτης Λάρισας, Ιερώνυμος κι αυτός, ύστερα από τρίχρονη ανακριτική έρευνα, παραπέμπει στο επισκοπικό δικαστήριο τον ιερέα Δημήτριο Λουπασάκη, με ένα πόρισμα όπου του προσάπτεται σωρεία σοβαρών παραπτωμάτων και όπου φιγουράρει πρώτη η ἀγυρτεία (απάτη θαυμάτων). Για λόγους που θα δώσουν αναμφίβολα πλούσια τροφή στους Μαιγκρέ και τους Πουαρώ του μέλλοντος, η εκδίκαση της υπόθεσης δεν έλαβε χώρα ποτέ και το πόρισμα μπήκε στο αρχείο «άνευ αιτιολογίας», όπως σημειώνει ο Δημήτρης Αλικάκος των «Ελληνικών Hoaxes» που ξέθαψε το θαμμένο πόρισμα μόλις τον περασμένο μήνα. Εξυπακούεται ότι στην πενταετία της απόκρυψης που μεσολάβησε, τα «θαύματα» του Λουπασάκη πολλαπλασιάστηκαν όπως οι πέντε άρτοι και οι δύο ιχθύες του Κυρίου, ενώ και ο ίδιος ο Λουπασάκης μεταλλάχτηκε σε μια καλτ φιγούρα με φανατικούς πριβέ πιστούς που, άμα λάχει, το παίζουν και πραιτωριανοί (έτσι τουλάχιστον κομπορρημονούν στα social media).

Κάπου εδώ παρενέβη ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος υποσχόμενος ότι θα ενημερώσει τους αρχιερείς για το «ζήτημα των Αγίων Ισιδώρων» κατά την επόμενη Διαρκή Ιερά Σύνοδο στη Μονή Πετράκη. Η πρωτοβουλία του αρχιεπισκόπου καλλιέργησε πολλές φρούδες ελπίδες, κυρίως ανάμεσα σ’ εκείνους τους αιθεροβάμονες, όπως ο υποφαινόμενος, που δεν έχουν αποκλείσει εντελώς το ενδεχόμενο η Εκκλησία να προχωρήσει σε μια έστω και περιορισμένη, έστω και συνεσταλμένη, χαμηλοβλεπούσα «αυτοκάθαρση». Αλίμονο. Ο Ιερώνυμος διατήρησε μέχρι τέλους επτασφράγιστη εχεμύθεια γύρω από το περιεχόμενο της ενημέρωσής του και σ’ ένα ξηρό ανακοινωθέν της Αρχιεπισκοπής, που θα συναγωνιζόταν επάξια δελτίο σοβιετικού κομισάριου κατά τη συγκομιδή της σταφίδας, αποκάλυψε ότι ένιψε τας χείρας του και παρέπεμψε την επίλυση του προβλήματος στις εκκλησιαστικές καλένδες. Δηλαδή; Αλλα πέντε χρόνια; Αλλα δεκαπέντε; Ωστόσο, σε έγκριτους δημοσιογραφικούς κύκλους, η Αρχιεπισκοπή διέρρευσε την πληροφορία ότι η τύχη του Λουπασάκη έχει ήδη κριθεί κι εν ευθέτω χρόνω, λίγο πριν απ’ τη συνταξιοδότησή του, θα μετατεθεί δυσμενώς στο εξωτικό Μπραχάμι. Μέχρι τότε, δεν πρέπει να διαταραχθεί η εκκλησιαστική ειρήνη. Ως πολίτες μιας ευνομούμενης δυτικής δημοκρατίας δεν ενδιαφερόμαστε για το εκκλησιαστικό μέλλον του Λουπασάκη. Ενδιαφερόμαστε για το δικαστικό του μέλλον, στον βαθμό που δεν έχουμε στη χώρα μας απονομή δικαιοσύνης δύο ταχυτήτων και προκειμένου να κλείσουν άπαξ δια παντός τα στόματα όσων κακόβουλων διατείνονται ότι το μοιραίο σφάλμα του Αρτέμη Σώρρα ήταν πως φόρεσε ράσα μετά τη φυγοδικία του και όχι πριν.