Τυρί παρμεζάνα, σταφύλι και λευκό κρασί πάνω στο μαρμάρινο τραπέζι όπου ο Αλέξανδρος Ιόλας είχε κάποτε συνδαιτυμόνες την Παλόμα Πικάσο, τον Ρούντολφ Νουρέγεφ ή τον Αντι Γουόρχολ. Οι τοίχοι τριγύρω γεμάτοι γκραφίτι και μια πόρτα ανοιγμένη στον κήπο με τις ψηλές ελιές. Στη Βίλα Ιόλα στην Αγία Παρασκευή τα παράθυρα είναι σφραγισμένα με τσιμεντόλιθους και μια απαστράπτουσα πλάκα μαρμάρου ανάμεσα στις πλείστες γκρίζες λειτουργεί ως τεκμήριο των προθέσεων ανακαίνισης και αξιοποίησης της κατοικίας από τον Δήμο Αγίας Παρασκευής.

«Η μελέτη ξεκινάει το 2019 και από το 2020 βλέπουμε για τα υπόλοιπα» δεσμευόταν, τρόπον τινά, ο δήμαρχος Γιάννης Σταθόπουλος την περασμένη Πέμπτη, στο πλαίσιο μιας συνέντευξης Τύπου που ήταν διαφορετική απ’ όσες πηγαίνουμε συνήθως. Όχι μόνο επειδή θύμιζε συμπόσιο εξαιτίας των εδεσμάτων πάνω στο τραπέζι. Αυτή ήταν μια συμβολική συνέντευξη Τύπου και αφορούσε την έκθεση «Αλέξανδρος Ιόλας: Η κληρονομιά» του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης που εντάσσεται στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Δημητρίων 2018, ενώ διοργανώνεται σε συνεργασία με τον Δήμο Θεσσαλονίκης.

Πρόκειται και μια κίνηση εξωστρέφειας του μουσείου, αν και είναι αυτονόητο πως «ο Ιόλας δεν ανήκει σε έναν τόπο» όπως διευκρίνισε η διευθύντριά του ΜΜΣΤ Θούλη Μισιρλόγλου. Υπήρξε εξάλλου απ’ όλες τις απόψεις «αταξινόμητος», γι’ αυτό και ενδιαφέρει ένα μουσείο σύγχρονης τέχνης που θέλει να γνωρίσει στο κοινό ανθρώπους περιπετειώδεις.

Διαβάστε περισσότερα εδώ.