Το σεξ δεν φτάνει στο Χόλιγουντ

Χαρακτηριστικά, οι «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι», που κυκλοφορούν στις αίθουσες, ακολουθούν τα «χνάρια» της σεξουαλικής απελευθέρωσης, με τις ερωτικές σκηνές να είναι έντονες.

Και όχι μόνο οι «Πενήντα αποχρώσεις του γκρι» , αλλά και «η ζωή της Αντέλ» του Αμπντελατίφ Κεσίς, το «Nymphomaniac» του Λαρς Φορν Τρίερ και το «Under the skin» του Τζόναθαν Γκλέιζερ, γνώρισαν έντονη δημοσιότητα κυρίως λόγω της ζωντανής αναπαράστασης του ερωτικού στοιχείου. Συχνά και λόγω του προκλητικό τρέιλερ τους, οι ταινίες αυτές προσέλκυσαν πλήθος κόσμου στις αίθουσες.

Οι μετέπειτα, όμως, αντιδράσεις συνάντησαν το διχασμό, καθώς προκλήθηκαν, μεταξύ άλλων, και αρνητικά σχόλια για τη γλαφυρή παρουσίαση του ερωτικού στοιχείου.

Το σεξ άρχισε να κάνει πιο έντονη την παρουσία του τη δεκαετία του ’70 στο Χόλιγουντ. Η διαστροφή πήρε σάρκα και οστά μέσα από καμπυλωτά φρικιά στις ταινίες «The Damned», «The Night Porter» και «Salon Kitty».

Στην πορεία, τις δεκαετίες του ‘80 και του ’90, το σεξ συνδέθηκε με τον καπιταλισμό και την εξουσία , όπως συνέβη στις 9½ εβδομάδες (1986) και στο Pretty Woman (1990).

Πλέον, όμως, το Χόλιγουντ έχει ξεκινήσει να παντρεύει το σεξ με το πορνό και τις λιμουζίνες.

Να σημειωθεί ότι όταν η συζήτηση έρχεται στις γαργαλιστικές σκηνές σεξ, η τηλεόραση καταλαμβάνει τα πρωτεία σε σχέση με το σινεμά. Και αυτό γιατί το κοινό αισθάνεται μεγαλύτερη οικειότητα όταν βλέπει σκληρές ερωτικές σκηνές στη μικρή παρά στη μεγάλη οθόνη, με τις δυνατότητες φαντασίωσης να αυξάνονται.

«Πιστεύω ότι το Χόλιγουντ θα συνεχίσει να αποφεύγει την απροκάλυπτη σεξουαλικότητα», είχε αναφέρει σε συνέντευξή του στο BBC ο Ντέιβιντ Γκρίτεν κριτικός κινηματογράφου της εφημερίδας Daily Telegraph, ο οποίος θεωρεί ότι το θέμα εξακολουθεί να αποτελεί ταμπού.

Πιστεύει, δε, ότι η κινηματογραφική βιομηχανία του Χόλιγουντ επενδύει περισσότερο σε ταινίες που απευθύνονται σε όλη την οικογένεια για να «κόβονται περισσότερα εισιτήρια».

Κατά τον Ντέιβιντ Γκρίτεν, το σεξ εισβάλλει περιστασιακά στις χολιγουντιανές ταινίες , όταν ο σκηνοθέτης φέρει γνωστό όνομα, όπως συνέβη στον «Λύκο της Wall Street» του Μάρτιν Σκορσέζε.

Ελισάβετ Σταμοπούλου