Ένα Κορίτσι Γυρίζει Σπίτι Μόνο του τη Νύχτα

Ένα κορίτσι που πίνει αίμα και οδηγεί πατίνι. Ένα φοβερό καστ κι ένα τρελό soundtrack δημιουργούν ένα ασυνήθιστο ουέστερν! Το φιλμ έρχεται από το Ιράν – εντελώς απρόσμενο – και παντρεύει πολλά και ασύνδετα κινηματογραφικά είδη: το ουέστερν, τον τρόμο, το Νέο Ιρανικό Κύμα.

Γεμάτο πολλαπλές αναφορές και συστατικά που κλείνουν το μάτι σε διάφορα ετερόκλητα κινηματογραφικά είδη, το εντυπωσιακό αυτό κινηματογραφικό «Κορίτσι» δεν σταματά λεπτό να ντύνει τη φαντασία με ασπρόμαυρες εικόνες και να χορεύει ξέφρενα σε ρυθμούς ροκ και τέκνο.

Περίεργα πράγματα πρόκειται να συμβούν σύντομα στην «Κακιά πόλη». Η ιρανική πόλη-φάντασμα που φιλοξενεί πόρνες, τοξικομανείς, μαστροπούς, περίεργα πλάσματα της νύχτας και λοιπές πρόστυχες ψυχές, είναι ένα προπύργιο διαστροφής και απελπισίας. Εκεί, στα βάθη της Μέκκας της αμαρτίας κατοικεί και ένα μοναχικό βαμπίρ, ένα νεκροζώντανο κορίτσι που παραμονεύει στις σκιές και παρακολουθεί τις ζωές των πιο ανήθικων ψυχών που περιφέρονται στην πόλη. Όταν το κορίτσι γνωρίσει τον έρωτα, μια ασυνήθιστη ιστορία αγάπης αναμένεται να ανθίσει και στο όνομά της…θα χυθεί αίμα!

«Ήθελα να κάνω μία ιρανική ταινία, αλλά αρχικά δεν ήξερα πώς!» λέει η σκηνοθέτις της ταινίας Άνα Λίλι Αμιρπούρ.

«Δεδομένου ότι δεν μπορούσα να τη γυρίσω στον Ιράν, έπρεπε να σκεφτώ εξ’ αρχής ολόκληρη την ταινία. Βρήκα μια άδεια πόλη στην έρημο της Καλιφόρνια, όπου έγινε η φανταστική ιρανική πόλη, «Η Κακιά πόλη» και ξαφνικά δεν υπήρχαν κανόνες. Δημιούργησα το δικό μου σύμπαν και έφτιαξα τους δικούς μου κανόνες. Οι χαρακτήρες είναι εμπνευσμένοι από pop είδωλα, της δεκαετίας του ’50 μέχρι τη δεκαετία του ’90, που αγαπώ, όπως ο Τζέιμς Ντιν και η Σοφία Λόρεν.

Ήθελα η εμφάνιση και η αίσθηση να είναι διαχρονικά στοιχεία και να συνθέσουν πραγματικά ένα μυθικό και σουρεαλιστικό παζλ. Είναι αδύνατον να μιλήσουμε για την ταινία αυτή, χωρίς να πούμε δύο λόγια για τη μουσική. Η μουσική ήταν και είναι ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου. Υπήρξα τραγουδίστρια και μπασίστας ενός ροκ συγκροτήματος για πολλά χρόνια. Το soundtrack της ταινίας ήταν μέρος του σχεδιασμού, όταν ακόμα έγραφα το σεναρίο. Κάθε τραγούδι που ακούτε στην ταινία είχε επιλεχθεί εκ των προτέρων και η δύναμη της μουσικής είναι τόσο μεγάλη που ανοίγει το δρόμο στην σκηνοθεσία. Αιωρείται μία μαγεία που σε μεταφέρει από τη μια στιγμή στην άλλη.»