Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό: οι ταινίες

Λίβανος – 2007 – 98’

Σκηνοθεσία: Philippe Aractingi
Σενάριο: Philippe Aractingi, Michel Leviant
Φωτογραφία: Nidal Abdel Khalek
Μουσική: René Aubry, Lazare Boghossian
Παραγωγή: Rhamsa Productions
Με τους: Nada Abou Farhat, Georges Khabbas, Rawya El Chab, Bshara Atallah

Βρισκόμαστε στα τέλη Ιουλίου του 2006 κι ο σκηνοθέτης Philippe Aractingi μας μεταφέρει στην καρδιά του Λιβάνου, που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Η πρωταγωνίστρια Ζeina φτάνει στο λιμάνι της Βηρυτού, απ’ όπου όλοι επιδιώκουν να αποπλεύσουν με κάποιο ξένο πλοίο για κάποια άλλη χώρα. Εκείνη κατευθύνεται αντίθετα προς την πόλη ψάχνοντας να βρει το γιο της.
Διασχίζει την ενδοχώρα, για να φτάσει στον νότιο Λίβανο, μέσα από ερειπωμένα σπίτια, αδιάβατους σχεδόν δρόμους και γέφυρες κομμένες στα δύο. Οι πρώτες σκηνές γυρίστηκαν δέκα μέρες μετά το ξέσπασμα του πολέμου. Έπειτα, ο σκηνοθέτης έφυγε για τη Γαλλία κι επέστρεψε στο Λίβανο, μετά το τέλος των εχθροπραξιών, για να ολοκληρώσει την ταινία μέσα σε 11 μέρες. Με ένα μινιμαλιστικό σενάριο που διαμορφώνεται κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, τέσσερις μόνο ηθοποιούς και την κάμερα στον ώμο, ο σκηνοθέτης και το επιτελείο του φιλμάρουν το επικίνδυνο ταξίδι.

Γαλλία, Γερμανία, Λίβανος-2005- 98’
Σκηνοθεσία: Monika Borgmann, Lokman Slim, Hermann Theissen
Σενάριο: Monika Borgmann, Hermann Theissen
Φωτογραφία: Nina Menkes
Ήχος: Florian Kaltenegger
Παραγωγή: Joachim Ortmanns

Η Σφαγή είναι μια αποκαλυπτική μελέτη πάνω στη πρωτοφανή θηριωδία που συγκλόνισε Σάμπρα και Σατίλα. Σύμφωνα με την ισραηλινή κυβέρνηση στα Παλαιστινιακά στρατόπεδα γύρω από τη Βηρυτό υπήρχαν τρομοκράτες. Έτσι, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1982 και ημέρα Πέμπτη ξεκίνησε ο πρωινός βομβαρδισμός. Παραστρατιωτικοί Φαλαγγίτες βίασαν, σκότωσαν και τραυμάτισαν μεγάλο αριθμό άοπλων πολιτών(παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων) στους χώρους των «κυκλωμένων και σφραγισμένων στρατοπέδων». Ακολούθησαν, μαζικές συλλήψεις και εξαφανίσεις. Έξι πρωταγωνιστές μιλούν με κρυμμένα τα πρόσωπα για την εμπλοκή τους στη σφαγή. Ομολογίες που λειτούργησαν και ψυχοθεραπευτικά στα μισοσκότεινα και άδεια δωμάτια των γυρισμάτων. Έξι αμετανόητοι ένοχοι που περιγράφουν, παραδέχονται, δικαιολογούνται μα που δε θα ζητήσουν ποτέ συγγνώμη…

Γαλλία- 2004-100’
Σκηνοθεσία: Simone Bitton
Σενάριο: Simone Bitton
Φωτογραφία: Jacques Bouquin
Ήχος: Jean-Claude Brisson
Παραγωγή: Thierry Lenouvel

Το υπαρκτό Τείχος μοιάζει με σκηνικό επιστημονικής φαντασίας. Μια γη διχοτομημένη, δυο λαοί αντιμαχόμενοι, ένα καθεστώς παράνοιας και φόβου. Η Αραβοεβραία Σιμόν Μπιτόν δίνει το λόγο σε Παλαιστίνιους εργάτες, σε Ισραηλινούς εργάτες που χτίζουν το τείχος, σε Ισραηλινούς υπουργούς και σε απλούς Παλαιστίνιους. Η ελευθερία του ενός είναι η καταπίεση του άλλου.
Ο ανθρώπινος εφιάλτης μιας ολόκληρης κοινωνίας που μέσα της ριζώνει χρόνια τώρα ο θρησκευτικός και ο πολιτικός φανατισμός. Το τείχος δεν είναι η λύση, είναι το αδιέξοδο.

Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου ECOCINEMA, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου DOCUSUR, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου AMAL, Διεθνές Βραβείο για Διακριθές Ντοκιμαντέρ και Ρεπορτάζ, Βραβείο στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Βραβείο στο Μεσογειακό Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονπελιέρ.

Το βραβευμένο ντοκιμαντέρ «Palestine Blues» διηγείται την ιστορία ενός χωριού που ζει στην απόλυτη σύγχυση, απόγνωση και απελπισία παρόλα αυτά με χιούμορ και ποιητικότητα. Τα γυρίσματα είχαν διάρκεια πάνω από 6 μήνες και επικεντρώθηκαν στο Jayyous, ένα χωριό με ανθρώπους που είχαν ως κύρια ασχολία τη γη και την καλλιέργειά της. Προκειμένου οι Ισραηλινοί να σηκώσουν ένα τείχος «ασφαλείας» στην κατεχόμενη Παλαιστίνη δεν δίστασαν όχι μόνο να καταστρέψουν τη γη αλλά έφτασαν να γκρεμίζουν ακόμη και τα σπίτια τους. Ο αγώνας των Παλαιστίνιων για επιβίωση κινηματογραφείται με τόσο ανθρώπινο και ρεαλιστικό τρόπο για να υπενθυμίσει όσα τα ΜΜΕ φροντίζουν συχνά να ξεχνιούνται.

Παλαιστίνη/Ισραήλ/ΗΠΑ/Γερμανία/Γαλλία–1996–88’

Σκηνοθεσία/ Σενάριο: Elia Suleiman
Φωτογραφία: Marc-Andre Batigue, Μοντάζ: Anna Ruiz, Ήχος: Jean-Paul Mugel
Παραγωγή: Assaf Amir, Elia Suleiman, Παίζουν: Elia Suleiman, Mazira Suleiman, Fuad Suleiman

New Director’s Seattle International Film Festival 1997
Luigi de Laurentis Venice film Festival 1996

Η απλή και αφηγηματική ματιά της επιστροφής στα πάτρια Παλαιστινιακά εδάφη. Μετά από δεκαπεντάχρονη παραμονή στη Νέα Υόρκη για κινηματογραφικές σπουδές, ο πρωταγωνιστής γυρίζει πίσω. Η ταινία χωρίζεται σε δύο ενότητες. Στην πρώτη φαίνεται η παράδοξη ύπαρξη Αράβων στη Ναζαρέτ ενώ η δεύτερη υιοθετεί μια ματιά πολιτική όπου και ο ίδιος ο Suleiman παίζει πιο ενεργό ρόλο. Άραβες σε κρίση πολιτισμικής ταυτότητας και μια γυναίκα που ζητά μεγαλύτερη ελευθερία από την προβλεπόμενη ισραηλιτικές προλήψεις θέτουν τους περιορισμούς…

Σκηνοθεσία: Mohammed Alatar
Παραγωγή: Palestinian Agricultural Relief Comitees,
Palestinians for piece and democratie

Δυτική Όχθη, Λωρίδα της Γάζας. Το χρονικό της κατοχής από το 1967 μέχρι σήμερα. Συνεντεύξεις Παλαιστίνιων ακτιβιστών και αγροτών, Ισραηλινών αποίκων και στρατιωτικών, αναλυτών όπως οι Jeff Halper, Akira Eldar, Hind Khoury. Τείχη σύμβολα ανθρώπινου εξευτελισμού. Όταν η ατμόσφαιρα είναι ανελεύθερη, το μήνυμα της κάμερας δεν μπορεί να είναι ελπιδοφόρο. Είναι όμως ξεκάθαρο. Δε διαφαίνεται ειρηνική επίλυση ούτε και ίδρυση υγιούς και άρα βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτος. Γιατί το σιδερένιο τείχος εκτός από την αξιοπρέπεια γκρεμίζει και τις αυταπάτες.

Σκηνοθεσία: Michel Khleifi, Σενάριο: Michel Khleifi, Φωτογραφία: Raymond Fromont, Μοντάζ: Ludo Troch, Παραγωγή: Omar Al-Qattan, Παίζουν: Mohammed Nahnal, Hana’Nc’mch, Bushra Karaman

Ο φανταστικός κόσμος του 12χονου Γιουσέφ και η ανάγκη του να δώσει στη λωρίδα της Γάζας κάτι από την ευαισθησία που της στέρησαν ο εξευτελισμός, ο τρόμος, η βία και τα πάθη. Τα παραμύθια της εμπόλεμης ζώνης δείχνουν ότι ζωή και όνειρα είναι ένα. Το μόνο που τα διαφοροποιεί είναι η οπτική. Και το πολιτικό μήνυμα, κρυμμένο στα υπέροχα πλάνα.

Σκηνοθεσία: Saverio Costanzo, Σενάριο: Saverio Costanzo, Camilla Costanzo
Φωτογραφία: Luigi Martinucci, Μοντάζ: Francesca Calvelli, Ήχος: Antonio Dolce, Gabriele Moretti, Παίζουν: Mohammed Bakri, Hend Ayoub, Lior Miller

Μια επταμελής Παλαιστινιακή οικογένεια που ζει ανάμεσα σε ένα παλαιστινιακό χωριό και ένα ισραηλινό καταφύγιο. Το σημείο είναι κομβικό και ο ισραηλινός στρατός το διεκδικεί. Η μητέρα και ο μικρός γιος θέλουν να φύγουν. Ο πατέρας με τα δυο μεγαλύτερα αγόρια να παλέψουν. Οι στρατιώτες θα καταλάβουν το δεύτερο όροφο ενώ η οικογένεια θα μείνει κλεισμένη στο σαλόνι. Οι επιπτώσεις της κατοχής στην οικογένεια και το γάμο μέσα από τα μάτια της μεγαλύτερης κόρης Μίριαμ. Και το χάος να γειτονεύει με το θάνατο.

Σκηνοθέτης: Eyal Halfon, Σενάριο: Eyal Halfon, Φωτογραφία: Valentin Belonogov
Ήχος: Yohai Moshe, Μοντάζ: Tova Asher, Παραγωγή: Anat Bikel, Marek Rozenbaum, Uni Sabag, Chayim Sharir

Τι γίνεται όταν ένα ρωσικό τσίρκο μπει ανάμεσα σε Παλαιστίνιους και Ισραηλινούς; Στην καρδιά της Ιντιφάντα βρυχώνται λιοντάρια που κερδίζουν και τις καρδιές των κριτικών. Ο σκηνοθέτης ισχυρίζεται ότι πρόκειται για αληθινή ιστορία αφού εκείνη την εποχή κάλυπτε ως δημοσιογράφος τα γεγονότα της Δυτικής Όχθης. Όλοι είναι περίεργοι να εξερευνήσουν αυτό το νέο είδος διασκέδασης όμως σιγά-σιγά τα πράγματα αγριεύουν. Οι πρωταγωνιστές του τσίρκου, πρωταγωνιστές της εμπόλεμης ζώνης. Τα λιοντάρια, εχθροί και προστάτες του τείχους.

Σκηνοθεσία: Michel Khleifi, Σενάριο: Michel Khleifi, Φωτογραφία: Walter van den Ende, Μοντάζ: Marie Castro-Vasque, Ήχος: Dirk Bombey, Ricardo Castro, Jean-Pierre Lelong, Jean – Pierre Loublier, Παραγωγή: Michel Khleifi, Bernard Lorrain, Jacqueline Louis

Ισραηλινοί στρατιωτικοί με το ζόρι καλεσμένοι σε γάμο Παλαιστίνιου.
Χωρίς την άδειά τους και υπό τον παραπάνω όρο, γάμος δε θα γινόταν. Σύμφωνα με το τυπικό, οι γυναίκες ετοιμάζουν τη νύφη, οι άντρες το γαμπρό και οι καλεσμένοι μαζεύονται και περιμένουν. Η αραβική νεολαία δε θα δεχτεί αδιαμαρτύρητα τους ανεπιθύμητους. Όσο πέφτει η νύχτα, η ένταση ανάμεσα στους κατοίκους του χωριού και το στρατό ανεβαίνει. Και η γαμήλια νύχτα γίνεται απειλή, ακεραιότητας και τιμής. Η ταινία, ιδιόμορφο πορτρέτο της παλαιστινιακής κοινωνίας και αιχμηρό σχόλιο για τη ζωή υπό κατοχή.

Σκηνοθεσία: Buthina Canaan Khoury

Ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους και μεγάλης επιχειρηματικής πρόκλησης. Η πρώτη ζυθοποιεία της Παλαιστίνης είναι γεγονός. Εν μέσω κατεχόμενων εδαφών, πολιτικής αστάθειας, σημείων, ελέγχου οικονομικού μαρασμού, θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ρίψης ρουκετών. Προώθηση της υψηλής ποιότητας προϊόντων στην Παλαιστίνη.

Σκηνοθεσία: Ido Haar

Η καθημερινή διαδρομή Παλαιστινίων εργατών για δουλειά στο Ισραήλ. Παράνομα στιγμιότυπα που χτίζουν τα δικά τους, πιο εύκολα σύνορα. Εργάτες οικοδομής ρισκάρουν τη ζωή τους για ένα κομμάτι ψωμί διεκδικώντας το αυτονόητο δικαίωμα στην εργασία. Μαζί με τον κίνδυνο γεννάται και η αλληλεγγύη. Παλαιστίνιοι που μοιράζονται τροφή, υπάρχοντα και ιστορίες.

Προσωπικές ιστορίες και δράματα Ισραηλινών και Παλαιστινίων που διακινδυνεύουν την ασφάλεια, την κοινωνική τους θέση και τα σπίτια τους προς την κατεύθυνση ειρηνικής επίλυσης του Μεσανατολικού. Το φιλμ της ελπίδας, της αληθινής δύναμης και της αλληλεγγύης φτιαγμένο από Παλαιστίνιους, Ισραηλινούς και Αμερικάνους.