Πέμπτη απόγευμα με καύσωνα – τι περίεργο και ασυνήθιστο τούτο το καλοκαίρι – φθάνει η ώρα να φύγω από το γραφείο και η σκέψη της λάβας που με περιμένει στον «έξω κόσμο» με κάνει να θέλω να δουλέψω υπερωρίες…από την άλλη, σκέφτομαι «δεν αντέχω, θέλω να βγάλω το μυαλό μου βόλτα» αλλά πού;
Μπαίνω στο αυτοκίνητο – εκεί να δείτε ηφαίστειο – και ξεκινώ για το σπίτι, όπου με περιμένουν δουλειές, επίσης ζέστη, κούραση και βαρεμάρα. Και ξαφνικά…συλλαμβάνω τη μεγάλη ιδέα! Θα πάω σινεμά! Θα περάσει κι ένα τριωράκι στη δροσιά, να ξεχαστώ.

Άδειες συνήθως οι αίθουσες των multiplex, νωρίς τις καθημερινές, δροσιά, θείο δώρο φάνταζε η έξοδος! Και αποφασίζω να δω – από επαγγελματική διαστροφή κυρίως γιατί δεν είναι του γούστου μου – την Επιστροφή του Σκοτεινού Ιππότη…

Για να πω την πικρή μου αλήθεια, δεν περίμενα και πολλά από την ταινία. Η ματιά μου, είναι η ματιά ενός κοινού θεατή που τυγχάνει να αντιπαθεί ήρωες και αντιήρωες! Δεν κρύβω όμως ότι λατρεύω τον Κρίστοφερ Νόλαν, την πολυπλοκότητα και την ευστροφία με την οποία χειρίζεται πάντα τα θέματά του. Το Inception εξάλλου το είχα βρει, αν και δύσκολο να το παρακολουθήσει απόλυτα ο θεατής, εξαιρετικά ενδιαφέρον για τους μυημένους.

Για να μην πολυλογώ, επί ένα τρίωρο βυθίστηκα στην ιστορία του «Σκοτεινού Ιππότη» που επέστρεψε, για να βάλει τα πράγματα σε μια τάξη, μετά από 8 ολόκληρα χρόνια πλήρους απομόνωσης, στο πλουσιόσπιτό του. Πολλά τα μηνύματα, ακόμη περισσότερες οι προεκτάσεις που θα μπορούσε να δώσει ο καθένας, από τη δική του σκοπιά.

Ο Κρίστοφερ Νόλαν, ο οποίος καταφέρνει οι ταινίες του να είναι άκρως θυρυβώδεις και με καταιγιστική δράση, είναι γεγονός ότι δεν αποφεύγει και το πολιτικό σχόλιο. Ο τρίτος κατά σειράν Μπάτμαν – κατά κόσμον Κρίστιαν Μπέιλ – αδύναμος, σακάτης και πλήρως παραιτημένος από τα εγκόσμια, μοιάζει ανίκανος για οποιαδήποτε δράση, ώσπου η Γκόθαμ Σίτι, απειλείται με ολική καταστροφή και τρομοκρατείται από τον Μπέιν, ακραίο λαϊκιστή και πρέσβη της παντοδυναμίας του λαού και της επιστροφής του στην εξουσία!

Όλη η ταινία καταδεικνύει την παρακμή του πολιτικού συστήματος και των θεσμών, την κυριαρχία και παντοδυναμία του χρήματος, την απουσία ανθρώπινων ηθικών αξιών και αξιακού συστήματος γενικότερα. Μάς τα χαλάει λίγο ο Νόλαν με την αστυνομία να εμφανίζεται ως σωτήρας της κατάστασης…αλλά τέλος πάντων του τη χαρίζουμε γιατί μετατρέποντας τον παραιτημένο Μπρους Γουέιν, άλλη μια φορά σε super ήρωα, μόνο με τη δύναμη της θέλησής του και την αγάπη του προς την πόλη και τον άνθρωπο, αφήνει μια σπίθα ελπίδας να σιγοκαίει.

Ο άνθρωπος μπορεί να γίνει «καλός» ακόμη κι αν δεν ξεκίνησε ως τέτοιος, το κακό δε πρέπει να αναπαράγεται, ούτε να επιστρέφεται, γιατί δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο, η συνεργασία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν και τίποτα δεν είναι αδύνατον, αρκεί να το θέλεις και να προσπαθείς γι αυτό…αυτά κράτησα φεύγοντας από την αίθουσα και κάτι ακόμη…μπαίνοντας στο αυτοκίνητό μου, πίστεψα για λίγα δευτερόλεπτα πως ήμουν η Σελίνα Κάιλ και γκάζωσα λίγο παραπάνω το 1200 κυβικών αυτοκινητάκι μου, στην άδεια -λόγω Αυγούστου – οδό Υμηττού!

Τζένη Παπαγεωργίου

Διαβάστε την υπόθεση, δείτε που προβάλλεται η ταινία και το trailer της

Ειδήσεις Σήμερα: