Ρένος Χαραλαμπίδης και Κώστας Καπάκας μιλούν για την ταινία Magic Hour

Για τον Ρένο Χαραλαμπίδη δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Κατεξοχήν κωμικός ηθοποιός, αλλά και σκηνοθέτης, «απασχολεί» τον καλλιτεχνικό χώρο από τις αρχές τις δεκαετίας του ’90, είτε μιλάμε για τηλεόραση, θέατρο ή κινηματογράφο. Ποιος δεν θυμάται την τηλεοπτική σειρά «Κάτι Τρέχει με τους Δίπλα» ή το No Budget Story που του χάρισε το Κρατικό Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη το 1997 αλλά και τα «Φτηνά Τσιγάρα«, που ακολούθησαν, καθιερώνοντάς τον και ως σκηνοθέτη. Τελευταίο σκηνοθετικό του εγχείρημα τα «Τέσσερα Μαύρα Κουστούμια«, το 2009. Ενώ τώρα, κατεβαίνει ως υποψήφιος στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές. Νέοι δρόμοι…

Ο σκηνοθέτης Κώστας Καπάκας είχε μείνει εκτός κινηματογραφικής δράσης από το 2006 που προβλήθηκε το τελευταίο σκηνοθετικό του παιδί, η Uranya, ενώ το 1999 απολαύσαμε το Peppermint, μια υπέροχα νοσταλγική ταινία. Έκτοτε, η έλλειψη χρηματοδότησης των κινηματογραφικών παραγωγών δεν του επέτρεψε να κάνει παραγωγές του ίδιου βελινεκούς, ώσπου, εν μέσω κρίσης, αποφάσισε ότι είναι καιρός, ως σκηνοθέτης, να απλευθερωθεί και να δημιουργήσει μια low budget ταινία, με τη συνδρομή φίλων και γνωστών του χώρου.

Magic Hour λοιπόν. Ο Διομήδης και ο Αριστείδης, δύο εντελώς διαφορετικοί μεταξύ τους άντρες, συναντιούνται τυχαία και ξεκινούν μια διασκεδαστική περιήγηση στην ελληνική επαρχία. Μαζί αυτοί οι δύο ήρωες –Ρένος Χαραλαμπίδης και ο πρωτοεμφανιζόμενος στη μεγάλη οθόνη Τάσος Αντωνίου- περιπλανιούνται και παραδοξολογούν σχετικά με τα βασικά διλήμματα της ζωής και της κρίσης…

Ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος έκανε τη μουσική, διευθυντής φωτογραφίας είναι ο Γιάννης Δασκαλοθανάσης ενώ το μοντάζ έκανε ο Τάκης Γιαννόπουλος.

Ας δούμε τι μας είπαν στη συνέντευξη που έδωσαν στο in.gr, οι Κώστας Καπάκας και Ρένος Χαραλαμπίδης.

Κώστας Καπάκας: για την «επιστροφή» του μετά από 6 χρόνια κινηματογραφικής απουσίας…

Μετά από έξι χρόνια ξανακάνω ταινία, γιατί άλλαξαν τα δεδομένα! Λίγο πριν την κρίση καταλάβαμε ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε την επετηρίδα του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και πρέπει κάποιος να κάνει κάτι! Αποφασίσαμε λοιπόν με τον Ρένο και άλλους φίλους, να κάνουμε μια ταινία χειροποίητη, πειρατική…Αργήσαμε να βρούμε διανομή, να το μοντάρουμε, να βρούμε μουσική και έτυχε να βγει η ταινία στις εκλογές αλλά καταφέραμε παρόλαυτά να είναι η ταινία μας επίκαιρη και χιουμοριστική για όλα αυτά που ζούμε τον τελευταίο καιρό!

Ρένος Χραλαμπίδης: για το «επίκαιρον» της ταινίας

Είναι σχεδόν μεταφυσικά επίκαιρη! Έχει μια «προφητική διάσταση». Αυτά που λέγαμε το καλοκαίρι του 2010, έρχονται να μάς συναντήσουν με τρομερή ακρίβεια το 2012. Ίσως κατα βάθος ξέραμε οι Έλληνες ότι η πορεία μας ήταν προδιαγεγραμμένη, απλά δεν το ομολογούσαμε στον εαυτό μας.

Κ.Κ. Ναι, γιατί είμαστε κι εμείς μέρος του προβλήματος εδώ που τα λέμε. Όλη αυτή η φούσκα, είμαστε εμείς, δεν είναι κάποιος άλλος! Εγώ είμαι κατά του ότι πάντα κάποιος άλος φταίει.

Το θέμα της ταινίας…

Κ.Κ. Ο Ρένος είναι ένας φαντασμένος κινηματογραφιστής που θέλει να τα κάνει όλα και καλλιτεχνικά και εμπορικά – είναι αυτό που κάθε κινηματογραφιστής δεν έχει αποφασίσει αν είναι εμπορικός ή καλλιτεχνικός και δεν θέλει να μπει σε αυτό το ερώτημα – ο οποίος είναι loser σε όλη του τη ζωή και τελικά δεν καταφέρνει τίποτα. Ο άλλος χαρακτήρας (Τάσος Αντωνίου) τα έχει όλα κανονισμένα στη ζωή του, εν μέσω κρίσης απολύεται, τον απατάει η γυναίκα του και αυτοί οι δύο ξεκινούν ένα ταξίδι αυτοσαρκασμού και αυτογνωσίας.

Ο πρωταγωνιστής – κινηματογραφιστής

Ρ.Χ. Εγώ δεν είμαι ο απατημένος, είμαι όμως ο πραγματικά αποτυχημένος, αυτός που έζησε κυνηγώντας, όχι το όνειρό του, αλλά μια φαντασίωση, γιατί ποτέ δεν τον ενδιέφερε το σινεμά αλλά το πλιάτσικο, που ήταν πολύ εύκολο να γίνει μέσα από τον κινηματογράφο. Είναι ο πολύ χαρακτηριστικός τύπος του «οικόσιτου» Έλληνα, τον οποίο συναντάμε πολύ συχνά από τη δεκαετία του ’80 και ο οποίος ήρθε, άνθισε και ήρθε η ώρα να παρακμάσει και να φύγει από το προσκήνιο. Τα ρίχνει όλα στους άλλους, δε προχώρησε, γιατί ποτέ κανείς δεν αναγνώρισε το ταλέντο του, για όλα του φταίνε οι άλλοι. Ο άλλος πρωταγωνιστής βέβαια, είναι ένας επιτυχημένος κερατάς!

Κ.Κ. Ο άλλος, τα έχει όλα τακτοποιήσει. Είναι ο κλασικός τύπος Έλληνα που έχει διοριστεί στο δημόσιο, έχει μια μεζονέτα και μια γυναίκα, ξέρει πότε θα πάρει σύνταξη και θεωρεί ότι έτσι θα συνεχίσουν τα πράγματα. Αλλά ανατρέπεται. Να πω προσθέτοντας σε αυτά που έλεγε προηγουμένως ο ο Ρένος, ότι οι Έλληνες κινηματογραφιστές, εμένα μου θυμίζουν τους Έλληνες αγρότες, που δεν ήταν πραγματικοί, αλλά μέσα στο σύστημα και χρησιμοποιώντας την υποτιθέμενη ιδιότητά τους, προσπαθούσαν να κάνουν τελείως άλλα πράγματα.

Ρ.Χ. Το καλό της κρίσης είναι και αυτό, ότι κάποια στιγμή αναγκαστήκαμε να κοιτάξουμε το εαυτό μας στον καθρέφτη και είδαμε ανθρώπους που δήλωναν ιδιότητες, οι οποίες δεν ίσχυαν! Ο Καπάκας έχει κάνει δύο πολύ μεγάλες ταινίες, το Peppermint και το Uranya, και έχει αποδείξει μέσα από την πορεία του, ότι επιβιώνει και επαγγελματικά και ψυχικά, μέσα από το επάγγελμα του κινηματογραφιστή! Άσχετα, αν τώρα, το ελληνικό σινεμά έχει φάει όλη αυτή τη βουτιά!

Πώς προέκυψε ο τίτλος της ταινίας (Magic Hour);

Κ.Κ. Το Magic Hour είναι κινηματογραφικός όρος που χρησιμοποιείται και για άλλους λόγους. Είναι η «μαγική στιγμή». Κάτι που περιμένεις να έρθει, νομίζεις ότι είναι κάτι το ιαδιαίτερο, είναι μια στιγμή, λίγο πριν το βράδυ, που, και την άλλη μέρα το ίδιο θα γίνει.

Ρ.Χ. Είχαμε μια πολύ ωραία στιγμή «Magic Hour», στον Μαραθώνα. Το magic hour έχει δύο στιγμές: είναι το απόγευμα που η νύχτα έρχεται να σπρώξει τη μέρα και να πάρει τη θέση της και το πρωί, το αντίστροφο. Είχαμε πολύ χρόνο να συζητήσουμε γι’ αυτό το μεταίχμιο μεταξύ μέρας και νύχτας, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων και, όπως είπε και ο Κώστας, το περιμένουμε με τόση αγωνία, διαρκεί ελάχιστα και δημιουργεί πανικό, γιατί έρχεται ξαφνικά και φεύγει ξαφνικά. Αυτόν δηλαδή που παρακολουθεί σινεμά, μπορείς να τον μπερδέψεις, δεν ξέρει αν εκείνη τη στιγμή είναι νύχτα ή μέρα!

Κ.Κ. Και αν το αναγάγουμε στην κρίση, θεωρώ ότι όλη αυτή η κρίση που ζούμε, δεν θα είναι τίποτα, θα είναι σαν το magic hour, μια στιγμή! Έχουμε περάσει χειρότερα πράγματα. Αντιπροτείνω τη δουλειά! Πρέπει να δουλέψουμε και να μην ρίχνουμε τα βάρη σε άλλους! Πάντα θα υπάρχουν ξένοι, οι οποίοι, θα μάς πουλάνε όπλα, δάνεια, κάρτες…εμείς τι κάνουμε γι’ αυτό;

Ρ.Χ. Εξάλλου από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους ως σήμερα, αν το σκεφτείτε, είμαστε σε μια αλεπάλληλη κρίση! Ίσως είναι μια στιγμή αυτογνωσίας. Ο Έλληνας πρέπει να απαντήσει σε τρία ερωτήματα: ποιος είμαι, από πού έρχομαι και πού πάω…Η ταινία έχει να κάνει με αυτά τα ερωτήματα.

Η ταινία ξεκίνησε ως road movie, ή κατέληξε έτσι λόγω συνθηκών;

Κ.Κ. Όταν γράφεις ένα σενάριο, ειδικά όταν βάζεις εσύ τα χρήματα, έχεις πάντα στο μυαλό σου το budget. Αυτή η οικονομία, σε οδηγεί και σε λύσεις! Από την αρχή ήθελα να κάνω ένα road movie. Πήρα διαφορες ιδέες, τις έμπλεξα με το παρόν, και με την κρίση και το υπόλοιπο ήρθε αυθόρμητα κατά το γύρισμα. Ειδικά ο Ρένος αυτοσχεδίασε πολύ!

Ρ.Χ. Ο αυτοσχεδιασμός είναι λίγο παγίδα. Αυτοσχεδιάζεις πάνω σε ένα απόλυτα δομημένο σενάριο, πάντα με όρια! Να και κάτι που λείπει από τη σημερινή Ελλάδα, τα όρια. Λέμε «αυτοσχεδιασμός» και νομίζουμε ότι είναι το χάος, λέμε «συνδικαλισμός» και τα κλείνουμε όλα και δεν δουλεύει κανένας, θεωρούμε την αμοιβή όχι προϊόν σκληρής δουλειάς, αλλά ανθρώπινο δικαίωμα…και για να ελαφρύνουμε λίγο τη συζήτηση, πώς μου είπες Κώστα αυτό που έπεσε η κυβέρνηση όταν προβλήθηκε η ταινία στη Θεσσαλονίκη;

Ρ.Χ.: Εγώ εμπλέκομαι άμεσα με την πολιτική πια. θα είναι ίσως η πρώτη φορά στον ελληνικό κινηματογράφο, που μια ταινία κάνει περμιέρα με πρωταγωνιστή υποψήφιο βουλευτή! Παράξενη στιγμή. Γιατί αυτή την περίοδο; Γιατί τώρα πρέπει να ρισκάρεις, θέλω να μπω στην πολιτική στα δύσκολα. Τώρα που βυθίζεται το καράβι…και ο Κώστας (συμφωνεί κι εκείνος) τώρα έκανε την ταινία του. Σε μια εποχή που όλοι του έλεγαν ότι είναι τρελός, που όλο το Σινεμά έχει κάνει πίσω, όπως και στην πολιτική.
Το κόστος της ταινίας δηλαδή δεν επηρεάζει την ποιότητα;

Ρ.Χ.

Ο Καπάκας, έχει κάνει παραγωγές που κάθε γύρισμα ήταν ολόκληρη εκστρατεία. Τώρα, βλέπουμε έναν σκηνοθέτη που απελευθερώνεται, κάνει αυτό που θέλει, χωρίς καμία έκπτωση, και νομίζω ότι σκηνοθετικά είναι ένα επίτευγμα!

Κ.Κ. Στοίχισε 5% των προηγούμενων ταινιών! Τον θεατή δεν τον νοιάζει τελικά, πόσο στοίχισε μια ταινία, πόσο κουράστηκες…αυτός βλέπει μια υπόθεση στην οθόνη. Πώς το έκανες εσύ, αδιαφορεί.

Τι σας κάνει χαρούμενους αυτή την περίοδο;

Ρ.Χ. Με κάνει χαρούμενο αυτή η ταινία. Είμαι πολύ περήφανος. Η διαφημιστική αφίσα της ταινίας έξω από τον κινηματογράαφο Νιρβάνα, θυμίζει Γουέστερν! Μου άρεσε πάρα πολύ αυτό, γιατί εγώ πάντα ήθελα να είμαι ένας ηθοποιός Γουέστερν! Και κατά τη γνώμη μου έχει κάτι αυτή η ταινία! Κάτι από Κλιντ Ιστγουντ!

Κ.Κ. Είναι επειδή κάναμε γυρίσματα στην Κοπαϊδα και είχε όλα αυτά τα κίτρινα χρώματα και τη ζέστη. Έχεις κι εκείνη τη σκηνή με το τρένο, που ακουμπάς το κεφάλι σου και ακούς τις ράγες! Αυτό δεν ισχύει πουθενά, είναι ψέμα προερχόμενο από τα Γουέστερν! Για να το ακούσεις, πρέπει να σε πατήσει το τρένο! (γέλια)

Όσο για τα μελλοντικά του σχέδια, ο Κώστας Καπάκας, επεξεργάζεται μια ιδέα για την επόμενή του ταινία, την οποία εμπνεύστηκε, όπως λέει, από την «μετάλλαξη» του δημοσίου τομέα σε i-government και έναν δημόσιο υπάλληλο παλαιού τύπου που προσπαθεί να ανταποκριθεί στις νέες τεχνολογίες, με παραδοσιακές μεθόδους…(δείτε την αρχή του video σχετικά).

Τζένη Παπαγεωργίου

Η ταινία προβάλλεται στις αίθουσες από τις 19/4/2012 σε διανομή Feelgood Entertainment.

Αίθουσες προβολής