Πριν από λίγο καιρό ήμουν συντονιστής σε μια σειρά ομιλιών που διοργανώθηκε σε μεγάλη πόλη της χώρας μας. Ο κύριος ομιλητής θα καθυστερούσε οπότε έπρεπε να κρατήσω τους υπόλοιπους στο βήμα μέχρι να έρθει και ο τελευταίος και πιο σημαντικός.

Η υπεύθυνη της διοργανώτριας εταιρείας με ενημέρωσε πως ο κύριος ομιλητής θα προσγειωνόταν στις 8 το βράδυ και σε πέντε λεπτά θα ερχόταν στην αίθουσα το συνεδρίου στο κέντρο της πόλης.

Με τα ψήγματα ευφυΐας που διαθέτω έκρινα πως μέσα σε 5 λεπτά δεν θα είχε βγει ούτε από την πόρτα του αεροδρομίου οπότε άφησα τους άλλους ομιλητές ελεύθερους να μακρηγορήσουν αφού έπρεπε να ροκανίσω το χρόνο.

Κατά τις 8 παρά δέκα η πολύ γοητευτική κυρία υπεύθυνη της οργάνωσης μου στέλνει ένα χαρτάκι πως καθυστερούμε πολύ και πρέπει να τους πάω πιο γρήγορα γιατί σε λίγο θα φθάσει ο κύριος ομιλητής. Την αγνόησα και άφησα τις ομιλίες να τραβήξουν. Στις 9 και 10 μου έστειλε άλλο χαρτάκι πως σε 10 λεπτά ο κύριος ομιλητής θα ήταν εκεί και πράγματι στις εννιάμιση επιτέλους ήρθε.

Ήταν η πρώτη φορά που συντόνιζα πάνελ ομιλητών αλλά η ίδια όπως με ενημέρωσε είχε ήδη διοργανώσει διάφορα συνέδρια οπότε αναρωτιέμαι: Πως κατάφερνε να τα βγάλει πέρα αφού δεν ήταν ικανή να υπολογίσει ούτε πόσος χρόνος χρειάζεται για να πας από το αεροδρόμιο ως το κέντρο της πόλης;

Η απάντηση φυσικά είναι απλή. Όλοι θρηνολογούμε για την αναξιοκρατία στο δημόσιο τομέα αλλά αν βρεθούμε με δική μας επιχείρηση θα τοποθετήσουμε παντού φίλους, φιλενάδες, γνωστούς, συγγενείς, κολλητούς και άτομα συστημένα από αυτούς. Έτσι όμως δεν πάνε μπροστά τα μαγαζιά. Γι’ αυτό και συχνά οι ελληνικές επιχειρήσεις καταντάνε χειρότερες και από δημόσιο.

Με αυτά τα μυαλά όμως αύξηση της παραγωγικότητας δεν θα δούμε στον αιώνα τον άπαντα. Δυστυχώς.

Γιώργος Επιτήδειος

Γιώργος Επιτήδειος

Ειδήσεις Σήμερα: