Ένα αλληγορικό, ένα λυτρωτικό μυθιστόρημα, για όλα όσα ήμασταν, γι’ αυτό που γίναμε και γι’ αυτό που μπορούμε να μη γίνουμε.
Ένα αλληγορικό, ένα λυτρωτικό μυθιστόρημα, για όλα όσα ήμασταν, γι’ αυτό που γίναμε και γι’ αυτό που μπορούμε να μη γίνουμε.

Γιατί σήμερα είναι το αύριο που φοβόμασταν χτες…

Τις τραγικές εκείνες μέρες, ο σοφός κένταυρος Χείρων, ο εκπρόσωπος κι εκφραστής του λαμπρού αρχαίου πολιτισμού, παρατηρούσε την ατέλειωτη κατρακύλα κι η καρδιά του σφιγγόταν από θλίψη.

«Ο φίλος μου ο Αριστοφάνης θα μπορούσε να περιγράψει την κατάστασή μας σε δέκα έργα του», μουρμούριζε μελαγχολικά. «Ευτυχώς όμως δε ζει. Θα έπαιρνε μεγάλη πίκρα βλέποντας τον Αισχύλο να το καταφέρνει μόνο σε ένα…»


Σαράντα χρόνια μετά την έναρξη της Διευθυντικής Δημοκρατίας και τριάντα μετά τη Μεγάλη Αλλαγή, οι ευτυχισμένοι αρτίστες του Τσίρκο Γκρέκο ισχυρίζονταν περήφανοι πως είχαν ανακαλύψει το κλειδί της επιτυχίας, που συνδύαζε αριστοτεχνικά τα δυο μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά συστήματα του κόσμου. Διέθεταν σοβιετικό μοντέλο παραγωγής και αμερικανικό πρότυπο κατανάλωσης. Ήτοι, δεν παρήγαν τίποτα και κατανάλωναν τα πάντα.

LIBRO D’ ORO
Θοδωρής Παπαθεοδώρου