Μπράντς με θέμα “Art Cinema και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης”

Η συνομιλία κινήθηκε γύρω από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το πώς αυτά επηρεάζουν την κινηματογραφική βιομηχανία σήμερα, από την χρηματοδότηση στην παραγωγή και από την διανομή ως την προώθηση.

Απαντώντας σε ερώτηση του Ορέστη Ανδρεαδάκη, η πρόεδρος της επιτροπής, Χάνα ΜακΓκιλ, ξεκίνησε την συζήτηση λέγοντας ότι, ενώ από τη μια, τα social media προσφέρουν δωρεάν διαφήμιση και δημιουργούν συζήτηση, η ίδια η φύση τους τείνει να αποσπά την προσοχή αφού πολλά πράγματα συμβαίνουν την ίδια στιγμή. Όλοι συμφώνησαν ότι η διάρκεια των 90 λεπτών μπορεί τελικά να σταματήσει να χρησιμοποιείται για να συνάδει με τον νέο τρόπο που λαμβάνουμε πληροφορίες, κάτι που θα σημάνει μια επιστροφή στις απαρχές του κινηματογράφου με τις σύντομες προβολές σε χώρους συνάθροισης όπως μπαρ, παμπ κλπ.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Αγάπη», Γουίλιαμ Γιούμπανκ, και ο πρωταγωνιστής, Γκάνερ Ράιτ, μοιράστηκαν την εμπειρία τους με τα social media, αφού προώθησαν την ταινία τους αποκλειστικά μέσω του Ίντερνετ και είδαν απλούς φαν να βοηθούν σε αυτήν την διαδικασία.

Η συζήτηση κινήθηκε επίσης και γύρω από το ερώτημα κατά πόσο όλος αυτός ο θόρυβος για μια ταινία μπορεί ενδεχομένως να την βλάψει ή να μειώσει την ποιότητα της όλης εμπειρίας, και αν ο ερχομός των ηλεκτρονικών μίντια τελικά έχει βλάψει ή όχι την κριτική αλλά και τον ίδιο τον κινηματογράφο. Οι συνομιλητές συμφώνησαν ότι αυτό που φαίνεται άκρως δημοκρατικό μπορεί πολύ εύκολα να χρησιμοποιηθεί ως κατασκεύασμα για διαφημιστικούς λόγους και ότι η δύναμη που δίνεται στο μαζικό κοινό, που διαμορφώνει γνώμη και μπορεί να την εκφράσει επηρεάζοντας το τελικό αποτέλεσμα μιας ταινίας, μπορεί να βλάψει τον καλλιτέχνη και τον τρόπο έκφρασής του.

Τέλος, η συζήτηση κατέληξε στο αν υπάρχει όριο σε αυτό που μπορούν να καταφέρουν τα social media, με βασικό παράδειγμα την ταινία «Scott Pilgrim» που, ενώ δημιούργησε μεγάλο ιντερνετικό ‘θόρυβο’, αυτό δεν μετατράπηκε σε κέρδη στα ταμεία.