Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;

Ο ίδιος ο Άλμπι πιστεύει πως το έργο αυτό, πέμπτο κατά σειρά στη λίστα των έργων που έχει γράψει, συνέβαλε, χάρη στη μεγάλη επιτυχία του στο νιώσει πιο ελεύθερος και ο ίδιος πιστεύει πως θα είναι το έργο που θα ταυτιστεί με το όνομά του ή το όνομά του με το έργο αυτό.
Σύμφωνα με τον Ζαν Κo, Γάλλο συγγραφέα και μεταφραστή του έργου του στα γαλλικά, ο Άλμπι κατασκεύασε μια βόμβα της οποίας τα εκρηκτικά συστατικά μας διαφεύγουν και τη ρύθμισε και την πυροδότησε με τρόπο ανελέητο. Η αυλαία ανοίγει και η βόμβα εκρήγνυται… Δημιουργούνται αμείλικτες και συνεχείς αντιδράσεις. Η μια φράση μετά την άλλη, η μια πράξη μετά την άλλη είναι καταλυτικά μαστιγώματα.
Ο Έντουαρντ Άλμπι παγίδευσε τέσσερα αγρίμια μέσα στο κλουβί. Τέσσερα πρόσωπα μέσα σε ένα σαλόνι θα ζήσουνε την πιο παράξενη, την πιο σκληρή αλλά και την πιο τρυφερή νύχτα της ζωής τους.

Ο Τζορτζ είναι ένα καθηγητής ιστορίας και παντρεμένος με τη Μάρθα πάνω από είκοσι χρόνια. Η Μάρθα είναι κόρη του Πρύτανη του Πανεπιστημίου, του «Μεγάλου αφεντικού». Ο Νικ νεαρός καθηγητής βιολογίας και η Χάνυ η γυναίκα του.
Το έργο αρχίζει στις 3 το πρωί όταν ο Τζορτζ και η Μάρθα γυρίζουν σπίτι τους από την δεξίωση που έδωσε ο πατέρας της Μάρθας. Σε λίγο φτάνουν καλεσμένοι από την Μάρθα για ένα ποτό το νεαρό ζευγάρι. Η επίσκεψή τους είναι καταλυτική. Θα ξεσπάσει η πιο συγκλονιστική σκηνή που συνέλαβε θεατρικός συγγραφέας, ομολογίες σπαρακτικές και αμετάκλητες, ότι κρυφό τους ένωνε, όποια ψευδαίσθηση τους έτρεφε θα ξεριζωθεί με ανελέητο τρόπο αυτή τη νύχτα. Η αυγή βρίσκει τους ήρωες γυμνούς πληγωμένους αλλά λυτρωμένους.

Το έργο του Έντουαρντ Άλμπι “Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;” πρωτοανέβηκε στις 13 Οκτωβρίου του 1962 στην Νέα Υόρκη (Θέατρο Μπίλλυ Ροζ) και προκάλεσε ένα πρωτοφανές σοκ και ξάφνιασμα στην Αμερική, όχι μόνο για το θέμα του αλλά και για τη γλώσσα που χρησιμοποιούσαν άνθρωποι ακαδημαϊκού επιπέδου.

Μετά τον Ευγένιο Ο΄ Νιλ, τον Τένεσι Ουίλιαμς και τον Άρθουρ Μίλερ, ο Έντουαρντ Άλμπι δίνει ένα δυναμικό συγγραφικό παρόν στη δεκαετία του 60 και καθιερώνεται.

Μετάφραση: Τζένη Μαστοράκη
Σκηνοθεσία: Αντώνης Αντύπας
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαγιού Τρικεριώτη
Μουσική: Ελένη Καραΐνδρου
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Φωνητική Διαμόρφωση: Ρηνιώ Κυριαζή
Επιμέλεια Κίνησης: Πέρσα Σταματοπούλου