Πως να αρχίσω και πως να τελειώσω… Η βραδιά στο Ντόνετσκ ήταν μαγική και σίγουρα θα μου μείνει αξέχαστη. Όταν την προηγούμενη φορά μιλούσα για πίστη, δεν ήταν τυχαίο. Η ομάδα το απέδειξε. Έχοντας περάσει ένα εικοσιτετράωρο –κυρίως σε πτήσεις καθώς ήδη από το μεσημέρι είμαι στη Γερμανία και έχω κάνει και προπόνηση με τη Λεβερκούζεν – σκέφτομαι αυτό ενενηντάλεπτο.

Όταν παρακολουθούσα από τον πάγκο, έχω να σάς πω ότι δεν είχα άγχος, και αυτό γιατί πολύ απλά είδα από την αρχή ότι η ομάδα είναι σε πολύ καλή κατάσταση και η πρόκριση θα χανόταν μόνο με κάποιο δικό μας λάθος.

 Όταν μπήκα, λοιπόν, είχα αυτοπεποίθηση όπως και όλοι μας. Όλοι είδατε ότι τα τελευταία δεκαπέντε  λεπτά παίζαμε ουσιαστικά με εννέα παίκτες, όμως αυτό δεν μας πτόησε. Δεν υπήρχαν θέσεις, μόνο θέληση. Όσο για μετά… Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως ένιωσα όταν σφύριξε ο διαιτητής τη λήξη, Δεν μπορώ να το περιγράψω.

 Στα αποδυτήρια ή είδατε ή διαβάσατε τι έγινε, οπότε είναι περιττό να πω κάτι άλλο. Απλά το ευχαριστηθήκαμε. Άλλωστε μπορεί να μην έχω την ευκαιρία να ξαναπαίξω σε Μουντιάλ. Για αυτό και μάλλον ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει.

Δεν μπορώ να σκεφτώ ακόμα τη Νότια Αφρική, όσο για αντιπάλους ούτε ο λόγος… Απλά περιμένω την κλήρωση της 4ης Δεκεμβρίου.

 Τότε θα μπορέσω να σάς πω περισσότερα.

Σας ευχαριστώ για τη στήριξη Θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Ειδήσεις Σήμερα: