Καλησπέρα…
Τι να πει κανείς για αυτό το παιχνίδι!!! Να φανταστείτε ότι μόλις τελειώσαμε το δείπνο με την ομάδα και ακόμα δεν έχω καταφέρει να ηρεμήσω.
Πάντα όταν παίζει η εθνική το φαγητό περνάει σε δεύτερη μοίρα…
Ευτυχώς όλα πήγαν πάρα πολύ καλά.
Χαίρομαι που τα παιδιά κατάφεραν και έδειξαν αυτό το πρόσωπο, ασχέτως με τα τόσα λάθη που έγιναν, είχαν την δύναμη και τα ψυχικά αποθέματα για να τα διορθώσουν στην άμυνα.
Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι να γράψω αλλά δεν μπορώ, αφού η χαρά είναι τέτοια που με κάνει να μην μπορώ να συγκεντρωθώ.
Όχι τίποτα άλλο, όταν βλέπεις το παιχνίδι απ’ έξω έχεις πολύ πιο μεγάλη πίεση από όταν παίζεις. Αυτό είναι κάτι που πολλοί δεν το καταλαβαίνουν, γιατί όταν είσαι μέσα στο γήπεδο έχεις την δυνατότητα να παλέψεις και κρατάς την τύχη στα χέρια σου…
Τώρα το παιχνίδι με την Ισπανία, θα είναι πάρα πολύ δύσκολο μιας και τα παιδιά θα παίξουν αύριο και δεν θα έχουν τη δυνατότητα να ξεκουραστούν όσο η ομάδα της Ισπανίας!
Βέβαια το καλό είναι ότι δεν θα έχουν τόσο άγχος αφού η τετράδα ήταν ο βασικός στόχος της φετινής ομάδας.
Από την άλλη τα παιδιά που έχουν μεγάλο μέρος συμμετοχής, αύριο ίσως να παρουσιάσουν σημάδια κόπωσης. Μακάρι να τα καταφέρουν και να παίξουν όλοι γιατί τους χρειαζόμαστε.
Ανυπομονώ να δω το αυριανό παιχνίδι… 
 
* Να αναφερθώ και στους 12 Πολωνούς που έχασαν τη ζωή τους σε ανθρακωρυχείο. Ενός λεπτού σιγή είναι μάλλον λίγη…