Αν ήταν όλα… αλλιώς

Περιγραφή

Αν η ψυχή μας φορούσε πάντα τα καλά της και καλωσόριζε τα όνειρά μας… Αν το καράβι μας έφτανε φωταγωγημένο στο λιμάνι που είχαμε διαλέξει… Αν στην προβλήτα μάς περίμεναν, με ανθοδέσμες και χειροκροτήματα, όλοι αυτοί που αγαπήσαμε… Αν δεν είχαμε αφήσει την πόρτα της ψυχής μας ανοιχτή, για να βρουν άσυλο οι κατατρεγμένοι… Τι απερισκεψία κι αυτή!
Πάντα τους ληστές τούς περνούσαμε για κατατρεγμένους. Αν ξέραμε να διαβάζουμε εγκαίρως τα σημάδια των καιρών και να προβλέπουμε τις καταιγίδες… Αν δεν είχαμε μπερδέψει τα σημεία του ορίζοντα και περιμέναμε να βγει ο ήλιος από τη δύση… Πόσος χαμένος χρόνος, αλήθεια! Aν… Αν… Αν ήταν όλα… αλλιώς!
Μα τότε, πώς θα ξεχωρίζαμε το φως που κλείνουν μέσα τους τα φύλλα της παπαρούνας;

Παρουσίαση της συγγραφέα

Γεννήθηκε στο Νιο Χωριό, πολύ κοντά στα Χανιά. Ο πατέρας της ήταν δάσκαλος. Η μάνα της, ονειροπόλα… Όσο ήταν παιδί, η οικογένειά της περνούσε δύσκολες έως τραγικές καταστάσεις. Έτσι, αναγκάστηκε να ψάχνει από τότε τα μονοπάτια της φυγής. Εκείνη την εποχή μιλούσε με τα δέντρα, τις κάργιες που φώλιαζαν στα κυπαρίσσια του κήπου της, τους θάμνους και τις πέτρες. Της άρεσε, ακόμη, να φέρνει στο μυαλό της διάφορες λέξεις και ν’ ανακαλύπτει το χρώμα και τη μυρουδιά τους.
Τελείωσε τη Γαλλική Σχολή κι ύστερα ήρθε στην Αθήνα με τ’ όνειρο ν’ αλλάξει τον κόσμο. Άρχισε τις επαναστάσεις και τις ανατροπές και το μόνο που κατάφερε ήταν να σπάει συνεχώς τα μούτρα της. Ευτυχώς που όλα έγιναν έτσι ακριβώς όπως έγιναν. Χαλάλι.
Είδε, έμαθε κι ένιωσε τόσα πολλά! Όταν κατάλαβε πως δεν μπορούσε ν’ αλλάξει τον κόσμο, είπε: εντάξει, θ’ αλλάξω τον εαυτό μου. Πολύ το διασκέδασε που την πάτησε κι εκεί. Τελικά σκέφτεται, προς το παρόν δηλαδή γιατί πάντα το ψάχνει, πως επανάσταση είναι να ‘χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά• να επιμένεις, ν’ αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου.
Όσο για το γράψιμο, έγραφε από παιδί. Το πρώτο της γραφτό ήταν ένα ραβασάκι στο Θεό. Η αλήθεια είναι πως, όταν μεγάλωσε αρκετά, έκανε φιλότιμες προσπάθειες να μην μπλεχτεί στα γρανάζια της λογοτεχνίας.
Φοβόταν μήπως κάποια μέρα αυτή η ιστορία την καπελώσει. Μάταιος κόπος! Φαίνεται πως μερικοί γεννιούνται με τούτη την περίεργη διαστροφή στο κεφαλάκι τους. Τουλάχιστον την παρηγορεί το γεγονός, πως το καπέλο της δε της έκρυψε ποτέ τα μάτια και τ’ αφτιά της.