Σαράντα χρόνια περίπου γράφει μουσική, κυρίως για τη σκηνή και για τη μικρή οθόνη. Το 1988 του απονεμήθηκε το βραβείο Κάρολος Κουν, για τη “Φαύστα” του Μποστ (θέατρο Στοά), και το 2000 απέσπασε το έπαθλο Δημήτρης Μητρόπουλος, για τη μουσική του σε παραστάσεις κατά τη διετία 1998-2000. Οι άνθρωποι με τους οποίους έχει συνεργαστεί μιλούν για έναν ταλαντούχο συνθέτη, “για ένα δημιουργό που πιάνει τον παλμό της κάθε παράστασης, βρίσκει έξυπνες μουσικές λύσεις και παραδίδει “ρυθμούς και μελωδίες ευφρόσυνες, χαρίεσσες και όταν το απαιτεί το κείμενο ενθουσιώδεις, θρηνώδεις ή ευτράπελες…” (Κ.Γεωργουσόπουλος). Ο λόγος για τον Βασίλη Δημητρίου, τον μουσικό από την Αθήνα που ακολούθησε έναν ξεχωριστό δρόμο, ήδη από την εποχή που μεσουρανούσε η Ραλλού Μάνου με τη χορευτική της ομάδα, και “πλήρωσε” ανάλογο τίμημα: Στο ευρύ κοινό είναι σχετικά άγνωστος. Γνωστά είναι μόνο κάποια τραγούδια του που έγιναν επιτυχίες. Μιλάμε για τη διασκευή “Χαλασιά μου” και τη “Μαρία με τα κίτρινα” (από τη… λίθινη εποχή) ή τα “Βαμμένα κόκκινα μαλλιά” και την “Πρόβα νυφικού”, που ξεπετάχτηκαν από τα ομότιτλα σίριαλ. Τώρα, δύο διπλά CD, με μουσική και τραγούδια που συνέθεσε για τις επτά από τις έντεκα σωζόμενες κωμωδίες του Αριστοφάνη, μας δίνουν την ευκαιρία να γνωρίσουμε ένα μέρος από το συνολικό του έργο σε σχέση με το θέατρο.
Οι δίσκοι που φέρουν το χαρακτηριστικό “Ι” περιέχουν μουσική από τους “Όρνιθες” (1993-94, ΚΘΒΕ), τις “Θεσμοφοριάζουσες” (1999, Καρακατσάνης/Μιχαλακόπουλος), τις “Εκκλησιάζουσες” του 1996 (παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, με τον Μιχαλακόπουλο ως… Πραξαγόρα/Ντόρα Μπακογιάννη), καθώς και από τις “Νεφέλες” (1994), παραγωγή του Εθνικού, με τον Γ.Μιχαλακόπουλο. Η δεύτερη έκδοση (“ΙΙ”) περιλαμβάνει τις παραστάσεις “Νεφέλες” (1998, ΚΘΒΕ), “Λυσιστράτη” (2002, Μ.Παπακωνσταντίνου/Ελένη Γερασιμίδου), “Ιππής” (2001, Παρτσαλάκης/Χαλκιάς) και “Εκκλησιάζουσες” (2000), με τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου.
Αν και τα περισσότερα κομμάτια χαρακτηρίζονται από κέφι και μπρίο, θα πρέπει να έχει κανείς υπόψη του ότι δεν πρόκειται για αυτόνομα τραγούδια. Οι δίσκοι περιλαμβάνουν κυρίως χορικά και παραβάσεις, ενώ οι μελοποιήσεις είναι άρρηκτα δεμένες με το εκάστοτε έργο. Και εδώ φαίνεται η τέχνη του Δημητρίου. Χρησιμοποιώντας μια ευρύτατη γκάμα μουσικών στοιχείων, υπηρετεί τόσο το κείμενο όσο και τη σύλληψη καθενός από τους σκηνοθέτες. Με λίγα λόγια, οι τέσσερις αυτοί δίσκοι αποτελούν τη σύμπραξη ενός δημιουργού σε μια σύγχρονη προσέγγιση της αττικής κωμωδίας και απευθύνονται τόσο σε συλλέκτες όσο και σε εκείνους που θα ήθελαν να διευρύνουν τους μουσικούς τους ορίζοντες, ακούγοντας συνθέσεις για το θέατρο, σπινθηροβόλες, πολύχρωμες και ενίοτε απολαυστικές στο πάντρεμα λόγου και μουσικής.
Τα CD πωλούνται χωριστά και τα ζωγραφικά θέματα που κοσμούν τα εξώφυλλα ανήκουν στον ενδυματολόγο Απόστολο Βέττα.

Ειδήσεις Σήμερα: