Πριν τέσσερα χρόνια ήταν κάτι Έλληνες που τους άρεσε το ποδόσφαιρο, αλλά ακόμα περισσότερο τους άρεσαν τα ταξίδια.

Αποφάσισαν λοιπόν να ξοδέψουν λίγες ημέρες από την καλοκαιρινή άδειά τους, Ιούνιο μήνα, στην Πορτογαλία. Κατά μία ευτυχή συγκυρία η εθνική μας ομάδα του ποδοσφαίρου είχε προκριθεί στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και σκέφτηκαν να συνδυάσουν τον τουρισμό με τις… αθλοπαιδίες.

«Μια βδομαδούλα είναι μόνο, σιγά μη συνεχίσει τους αγώνες της η εθνική» σκέφτηκαν και αποφάσισαν να μπουν στον κόπο να ψάξουν για εισιτήρια και να κάνουν τα έξοδα. Πήραν και άδεια από τις δουλειές τους, αψήφησαν τις Ευρωεκλογές και κίνησαν κατά Πορτογαλία μεριά, που είναι και ωραία χώρα.

Είχαν δε δει στην τηλεόραση ότι όταν οι φίλαθλοι ακολουθούν τις εθνικές τους ομάδες σε διοργανώσεις, βάφουν και τα πρόσωπά τους με τα χρώματα της σημαίας τους. Αυτό όμως δίσταζαν να το κάνουν.

«Ασε, μην αρχίσουμε και τρώμε τις πεντάρες όπως στο Μουντιάλ του 1994 και μείνουμε με τις μπογιές στη μούρη» σχολίαζαν. Έτσι, οι περισσότεροι πήγαν στον πρώτο αγώνα της Εθνικής μας με την Πορτογαλία κρατώντας δειλά μία ελληνική σημαία, κανένα κασκόλ, άντε με κανένα λευκό φανελάκι, μια και τα κυανόλευκα δεν ήταν εκείνη την εποχή της μόδας.

Βέβαια, λίγες ημέρες πριν ο Σάκης Ρουβάς είχε εμφανιστεί στον διαγωνισμό της Eurovision με αμάνικο λευκό φανελάκι που είχε τυπωμένη μια μικρή ελληνική σημαία. Αλλά αυτός είναι ο Ρουβάς, φοράει ό,τι θέλει. Αλλωστε, που να βρει κανείς αντίστοιχο μπλουζάκι. Αυτά τα κάνουν οι Αμερικάνοι και οι Αγγλοι..

Ήρθε λοιπόν η ώρα του πρώτου αγώνα και κατά ένα  περίεργο τρόπο η εθνική μας νίκησε… «Τυχαίο ήταν. Είχαν άγχος οι Πορτογάλοι» είπαν οι περισσότεροι. Λίγες ημέρες μετά ήρθε η ισοπαλία με την Ισπανία. Η ροή των γεγονότων εξακολουθούσε να μη δείχνει φυσιολογική αλλά αυτή τη φορά στις εξέδρες το κυανόλευκο χρώμα ήταν εντονότερο. Εάν θυμάμαι καλά, άρχισαν να εμφανίζονται και κάτι… τσαρούχια στις κερκίδες!

Ήρθε το ματς με τη Ρωσία, ήρθε και το γκολ του Βρύζα, ήρθε και η πρόκριση στα προημιτελικά. Όχι, τίποτα άλλο, αλλά οι περισσότεροι δεν είχαν προνοήσει να κλείσουν ξενοδοχεία για περισσότερες ημέρες! Τα ρούχα ήταν άπλυτα, τα λεφτά τελείωναν. 

Πίσω στην πατρίδα, κάποιοι άλλοι έπαιρναν την απόφαση να αναζητήσουν την τύχη τους  στην Πορτογαλία. Αυτοί ήταν πιο οργανωμένοι. Πριν φύγουν, είχαν πάει στα μαγαζιά για προμήθειες. Μπογιές προσώπου, φανέλες του Ζαγοράκη, περικεφαλαίες… Ε, έναν αγώνα έχουμε ακόμα να δώσουμε – γιατί σιγά μην περάσουμε τη Γαλλία – ας κάνουμε τουλάχιστον εντύπωση!

Σε κάθε είδους μπουτίκ… έσκασαν μύτη λευκά μπουζάκια με τυπωμένη την ελληνική σημαία. Σαν και αυτό που φορούσε ο Ρουβάς! Όσοι έμειναν εντός συνόρων, τα φορούσαν για να πάρουν και αυτοί μια γεύση από Πορτογαλία. Αρχισαν να κυκλοφορούν στην αγορά και στιγμαία τατουάζ με το εθνικό μας σύμβολο.

«Εντάξει, μπορεί να πάμε απλώς μέχρι το σπίτι του Τάκη για να δούμε εκεί τον αγώνα, να μη στολιστούμε όμως ανάλογα στην περίσταση; Οι άλλοι, δηλαδή, που πήγαν στην Πορτογαλία, είναι καλύτεροι;»

Ήρθε ο αγώνας με τη Γαλλία, ήρθε και η προσποίηση του Ζαγοράκη στον Ζιντάν, ήρθε η πρόκριση, ήρθε και το παραλλήρημα. Στην Πορτογαλία άρχιζαν να σκάνε μύτη τσολιάδες και Μεγαλέξανδροι! Στην Ελλάδα, κάθε μπαλκόνι και σημαία! Εξαντλήθηκε το στοκ και ούτε τις σημαιούλες που βάζουν στα παγωτά δεν έβρισκες!

Τα εισιτήρια για τον ημιτελικό αποδείχθηκαν ελάχιστα για τη ζήτηση. Τα 2/3 των Ελλήνων ήθελαν να ταξιδέψουν στην Πορτογαλία. Για πότε βρήκαν τα αναγκαία χρήματα, για πότε εξασφάλισαν τις απαραίτητες άδειες, παραμένει μυστήριο.

Γάμοι και βαφτίσεις κινδύνεψαν να ματαιωθούν. Αντί για το «Ησαΐα χόρευε», άκουγαν τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις των αγώνων. Μέχρι και οι έγκλειστοι του Fame Story απέκτησαν τηλεόραση για να δουν τον ημιτελικό με την Τσεχία.

Ο Τάκης Φύσσας ανέβαλε τον γάμο του. Είχε καλή δικαιολογία! Του είχαν υποσχεθεί ότι θα πιει σαμπάνια μέσα από το τρόπαιο.

Έτσι και έγινε!

Η εθνική πέρασε στον τελικό και με την κεφαλιά του Χαριστέα νίκησε την Πορτογαλία. Αποσβολομένοι οι «οικοδεσπότες» έβλεπαν τον Ζαγοράκη να παίρνει την «κούπα» μέσα από τα χέρια του – έτοιμου να κλάψει – Εουσέμπιο. Ο Καραγκούνης φορούσε τιάρα και η Βανδή κυκλοφορούσε με… σημαία της μια φούστα!

Οι Έλληνες φίλαθλοι πανηγύριζαν αγκαλιά με τους πικραμένους Πορτογάλους. Αλλωστε, εάν θέλουμε να τσακωθούμε, το κάνουμε καλύτερα μεταξύ μας!!! Να καταλαβαίνουμε και σε τι γλώσσα βρίζουμε!!!

Στην επιστροφή των θριαμβευτών, το πούλμαν της ελληνικής αποστολής έκανε… δύο φορές το γύρο της Ελλάδας (χρονικά) για να φτάσει από το αεροδρόμιο στο Καλλιμάρμαρο.

Εκείνο το βράδυ είχαμε πάει όλοι για ύπνο, νομίζοντας ότι ήδη ονειρευόμαστε!

Επειδή αυτές τις στιγμές θέλουμε να τις ξαναθυμηθούμε και ακόμα περισσότερο, θέλουμε να τις ξαναζήσουμε, σκοπεύουμε να πορευτούμε παρέα μέχρι τη λήξη του Euro 2008.

Εάν έχετε σκοπό να ταξιδέψετε στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας, μη μάς ξεχάσετε!

Στείλτε μας τις φωτογραφίες σας, τα βίντεό σας, τα κείμενά σας – ό,τι έχετε τέλος πάντων ευχαρίστηση – και εμείς θα τα δημοσιεύσουμε.

Ακόμα, όμως, και εφέτος δεν προτιμήσετε τα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας, αλλά θέλετε να μάς στείλετε υλικό από τις ημέρες του 2004, μη διστάσετε! Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί!

Το… φιλόξενο e-mail μας, δηλαδή το fans2008@in.gr, είναι εδώ και σας περιμένει!

Ειδήσεις Σήμερα: