Νέα δουλειά για τον Δημήτρη Μπάση, αλλά και νέα εταιρεία, η τρίτη που τον φιλοξενεί στα δέκα περίπου χρόνια παρουσίας του στην ελληνική δισκογραφία. Δυστυχώς, η λογική που ακολουθείται και στο συγκεκριμένο άλμπουμ είναι εκείνη εξαιτίας της οποίας ο δημοφιλής καλλιτέχνης έχει μείνει χωρίς ρεπερτόριο. Με άλλα λόγια, τραγούδια διαφόρων συνθετών και στιχουργών -σε δρόμους λαϊκούς αυτή τη φορά-, μα τόσο τυποποιημένα και τόσο ίδια με όσα μεταδίδουν τα ραδιόφωνα, που μετά την ακρόαση του δίσκου δεν μένει ούτε ένα. Αυτό που μένει είναι η θαυμάσια φωνή του νεαρού πρώην ψάλτη, καθώς και το… τροπάριο που ακούγεται συχνά σε σχέση με τους ταλαντούχους ερμηνευτές της γενιάς του: Φωνές υπάρχουν· οι άνθρωποι που θα γράψουν τραγούδια γι’ αυτές σπανίζουν.