Στη μετά-Amy Winehouse εποχή τα κορίτσια με φωνητικό ταλέντο που θέλουν να δώσουν ένα σάλτο και να γραπωθούν πάνω σε κάποιο από τα βαγόνια της εξπρές αμαξοστοιχίας του κύριου ρεύματος οφείλουν να τραγουδούν με φωνή βαριά και τσαλακωμένη από καταχρήσεις, με ένταση και διάρκεια αντιστρόφως ανάλογες του νεαρού της ηλικίας τους. Οφείλουν να χτίζουν με άνεση ταχείας κυκλοφορίας γέφυρες μεταξύ αφελούς pop και σοφιστικέ soul, να έχουν τη μύτη ψηλά και να ενεργούν λες και δεν λογαριάζουν τίποτε άλλο εκτός από το δικό τους ένστικτο. Αυτά σκέφτομαι να γράψω ακούγοντας το ντεμπούτο άλμπουμ της εικοσάχρονης τραγουδοποιού και τραγουδίστριας Amy Macdonald από τη Γλασκόβη, αλλά διστάζω όταν αναλογίζομαι το ενδεχόμενο να μην πρόκειται για αντιγραφή αλλά για αναλογία. Η σύμπτωση όμως δεν με αφήνει ν’ αγιάσω. Ήταν ανάγκη να τις λένε και τις δύο Amy;

Ειδήσεις Σήμερα: